สิ่งแรกที่ทำให้ผมประทับใจหลังจากที่ฉันมาถึงในเซนต์จอห์นคือการที่ฉันก็รู้ว่าฉันเป็นภาษาจีน. ฉันแตกต่างจากคนรอบ ๆ ตัวผม. พวกเขาเป็นชาวแคนาดาและฉันจีน. I didn’t have this feeling when I was in China because all others were Chinese too.

จากนั้นฉันก็เริ่มที่จะคิดว่าสิ่งที่มีความแตกต่าง. ค่อยๆ, ผมพบว่ามีความแตกต่างที่ใดก็ได้! เช่น, ไบรอัน, แม่โฮมสเตย์ของฉัน, ถามฉันสำหรับของหวานหลังอาหารจีนแบบดั้งเดิมผมสุกสำหรับเขา. ความผิดหวังบนใบหน้าของเขาหลังจากที่ฉันบอกเขาว่ามีขนมไม่หลังอาหารจีนทำให้ผมรู้สึกว่าผมได้ทำอะไรบางอย่างที่เลวร้ายจริงๆ. เฮ้, มันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับชาวแคนาดา, ขนม! มีหลายร้อยตัวอย่างเพื่อแสดงความแตกต่างทางวัฒนธรรมเป็น, especially between the East and the West.

เป็นเวลาหลายปีก่อน, ทั้งหมดที่ฉันได้เห็นความแตกต่างระหว่างฉันและอื่น ๆ ที่แคนาดา. ที่ทำให้ฉันคิดถึงบ้านและมันก็เป็นช่วงเวลาที่ยาก. แต่, ด้วยภูมิปัญญาของอายุและเวลา, ฉันตระหนักว่ามีความแตกต่างทั้งหมดที่มีข้อเท็จจริงและพวกเขาจะมีเรื่องที่ผมจะชอบหรือไม่ไม่มี. ด้วย, ในอีกแง่หนึ่ง, เรามีความคล้ายคลึงกันมากกว่าความแตกต่าง, ซึ่งเป็นอะไรที่มีความหมายสำหรับผมที่จะค้นพบและให้ความสนใจ. ลึกซึ้ง, เราทุกคนเติบโตเก่าและต้องตายสักวันหนึ่ง; เราทุกคนมีโรคเมื่อเวลาผ่านไป; เราทุกคนมักจะมีการกล่าวคำอำลากับคนที่เรารักและเราทุกคนบางครั้งก็ต้องทำสิ่งที่เราเกลียดที่จะทำ. เรามีเหมือนกันกว่าความแตกต่าง. ฉันดีใจมากที่ฉันค้นพบว่าตั้งแต่วันที่ด้วยกับข้อสรุปนี้, Canada became my home.

ไม่มากสามารถบอกได้โดยไม่ จำกัด พื้นที่ในปัจจุบัน แต่มีจำนวนมากที่จะแบ่งปัน. ฉันรักแคนาดาและฉันก็รู้สึกดีที่อาศัยอยู่ที่นี่!

- ซินในเซนต์จอห์น, NB

-ภาพ: © EdArias

เติบโตขึ้นมาเป็นเด็กผู้ลี้ภัยเป็นเรื่องยาก. คำถามแรกที่ผมมักจะถามคือ “where are you from?” คำตอบง่ายคือปากีสถาน. มันเป็นส่วนหนึ่งของฉัน. นอกจากนี้, ฉันคิดว่าที่อาศัยอยู่ในแคนาดาเป็นเรื่องยาก. ฉันถูกรังแกถูก “Paki”, พ่อแม่ผู้ปกครองป้องกันของฉันไม่อนุญาตให้ฉันไป sleepovers และภาพยนตร์และเสื้อผ้าของฉันกลิ่นเครื่องเทศเช่นปากีสถานแม่ของฉันที่ใช้ในอาหารแบบดั้งเดิมของเรา. I was caught between two worlds and didn’t know how to reconcile them.

ผมไม่แน่ใจว่าเมื่อมันเกิดขึ้น แต่บางครั้งในช่วงปีที่โรงเรียนประถมของฉัน, บอกว่าฉันเป็นจากปากีสถานก็ไม่ได้คำตอบที่ง่ายที่จะให้. ความทรงจำและการใช้ชีวิตในประเทศแคนาดาของฉันกลายเป็นที่คุ้นเคยมากกว่า. พ่อแม่ของฉันสนับสนุนให้ฉันเพื่อเฉลิมฉลองและนำไปสู่​​บ้านใหม่ของฉันและจำหนึ่งฉันซ้าย. I remember attending my Citizenship Ceremony and excitedly telling my 5^th เกรดนางครู. Burnett that I was now a Canadian.

I volunteered at an MPP’s office and had my first trip to Ottawa where I called my mom from the Peace Tower at the Parliament of Canada in awe of where I was standing.

ในช่วงปี�คุณมาจากที่ไหน��ิญญาตรีของฉันที่มหาวิทยาลัยโตรอนโต, ผมเริ่มที่จะเดินทางในช่วงฤดู​​ร้อน. ทำงานในต่างประเทศในชุมชนต่างๆ, ฉันถูกถามคำถามเดียวกันที่ผมได้รับการขอร้องในประเทศแคนาดา “Where are you from?"ฉันตอบ, "จากแคนาดา"

คำถามต่อไปคือ “ที่ที่คุณอยู่จริงๆจาก?"ในแห้ว, ความกลัวบางครั้ง, ผมจะตอบ, “ผมเกิดในปากีสถาน แต่ฉันเติบโตขึ้นมาในแคนาดา”. I was very proud of my Pakistani birth and early years but I was also very sure that my home was now Canada.

ใน 2009, ครอบครัวของฉันได้ตัดสินใจที่จะกลับไปยังปากีสถาน. ผมรู้สึกตื่นเต้นและประสาท. ก่อนที่เราจะออกจากแคนาดา, ผมจำได้ว่าไม่มีใครคิดจะถามฉันที่ฉันได้จาก – ผมพูดได้อย่างคล่องแคล่วภาษาอูรดู, wear the traditional shalwar kameez and will not stand out in a crowd.

เมื่อเรามาถึงในลาฮอร์, ผมเดินออกไปกับครอบครัวของฉันและสั่งจานชนะจากถนนขาย. ฉันเพิ่งเริ่มต้นที่จะกินมันเมื่อเสียงผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังผมถามอย่างเงียบ ๆ “App hain Kahan se?” ความหมาย “Where are you from?”

ฉันไม่สามารถเชื่อว่ามัน. ไม่ได้ที่นี่!

ผมเกิดมาเพียงไม่กี่ชั่วโมงจากลาฮอร์ที่อยู่ในเมืองที่เรียกว่า Sargodha. ฉันบอกเธอฉันเป็นจากปากีสถาน. She wasn’t convinced and asked again.

ผมบอกว่า, “ผมเกิดในปากีสถาน แต่เติบโตขึ้นมาในแคนาดา” เราหลงขึ้นสนทนาและพูดคุยเกี่ยวกับชีวิตของเราในส่วนต่างๆของโลก. ฉันไม่สามารถช่วย แต่คิดว่าของบุคคลที่ผมจะถ้าครอบครัวของฉันไม่เคยออกจากปากีสถาน. เมื่อผมกลับมาถึงในประเทศแคนาดา, ฉันถูกจมโดยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ว่า “บ้าน” when I saw Toronto.

วันนี้, ฉันยังคงได้รับการถามมาจากไหน. ที่จะบอกว่าฉันปากีสถานแคนาดาเป็นคำตอบที่ง่ายและเหมาะสมที่จะให้. ฉันอาจจะได้เกิดในส่วนหนึ่งของโลกและเพลิดเพลินในความทรงจำที่ไม่กี่คนที่ฉันมี แต่แคนาดาเป็นบ้านของฉัน. ร่วมกัน, สองสถานที่ได้ทำให้ฉันว่าฉันเป็นใครและการที่, I am grateful.

-Sadia ใน Mississauga

เมื่อคุณออกจากไลบีเรียจะเสร็จสมบูรณ์ในแคนาดา, จะไม่ใช้เวลานานคุณจะยอมรับความแตกต่างหลากหลายในวัฒนธรรม. หลายคนกลับบ้าน Liberians จะไม่เห็นด้วยกับผมเพราะเราเชื่อว่าวัฒนธรรมของเรามีการเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดไปยังทว​​ีปอเมริกาเหนือตั้งแต่ประเทศจึงก่อตั้งขึ้นโดยทาสเป็นอิสระจากอเมริกา. But it was quick for me to notice that our assertions are wrong.

นอกจากประเทศของฉันกำเนิด, ฉันได้อาศัยอยู่ในประเทศที่สามที่แตกต่างกันในสามทวีปที่แตกต่างกันภายในทศวรรษที่ผ่านมา. แคนาดาอยู่ในขณะนี้ที่สี่. ได้รับประสบการณ์ของฉัน, มันเป็นเรื่องง่ายสำหรับผมที่จะระบุความแตกต่างทางวัฒนธรรม. อะไรคือสิ่งที่ไม่ง่าย, แม้, คือสำหรับผมที่จะปรับให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงในวัฒนธรรม. This confirms a saying in my country that “old tree can’t be bind easily”.

สองปีที่ผมมีอยู่ในประเทศแคนาดา, ฉันได้พยายามทำความเข้าใจกับการเรียกผู้สูงอายุโดยใช้ชื่อแรกของพวกเขา. ถ้าคุณคิดว่าเกี่ยวกับชุมชนของผู้สูงอายุนั้นมีกลุ่มอายุที่ใหญ่ที่สุด, กว่าคุณจะเข้าใจสิ่งที่ผมต้องไปผ่านทุกวัน. แต่เรื่องนี้ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับฉัน 8 ลูกสาวของปีเก่าที่ย้ายไปอยู่แคนาดาเมื่อเธอเป็นเพียงคนเดียว 20 เดือน. เธอสามารถโทรผู้สูงอายุเกี่ยวกับอายุของคุณยายของเธอด้วยชื่อแรกของพวกเขา. ผมเก็บไว้เตือนเธอว่าที่เรามาจากนี้จะไม่ได้รับอนุญาต. เราเชื่อว่าการเรียกชื่อเป็นขั้นตอนแรกในการแสดง "เคารพ". ดังนั้นการจัดการที่แนบมากับชื่อขึ้นอยู่กับช่องว่างอายุและสถานะ. ดังนั้นพ่อแม่ผู้ปกครองทั้งหมดในบริเวณใกล้เคียงมีทั้งลุงหรือป้า. เพื่อหลีกเลี่ยงการเรียกชื่อแรก, I approach people without calling their name which at time looks awkward.

ด้วย, ฉันได้อย่างรวดเร็วสังเกตเห็นว่าสัตว์เลี้ยง, ไม่ว่าจะเป็นแมวหรือสุนัขเป็นส่วนหนึ่งของหลายครัวเรือน. ผมชื่นชมวิธีการที่สัตว์เลี้ยงได้รับการปฏิบัติอย่างมีศักดิ์ศรีและความเคารพ. ฉันมักจะสงสัยว่าค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูสัตว์เลี้ยง, และรู้สึกเสียใจสำหรับพันของคนในประเทศของฉันที่อาศัยอยู่บนน้อยกว่าดอลลาร์ต่อวัน. เรามาจากไหน, สุนัขและแมวที่ไ​​ด้รับการปฏิบัติที่แตกต่างกัน. ทุกที่ทุกเวลา, ลูกสาวของฉันบอกฉันว่าเธออยากจะเป็นสัตวแพทย์, ฉันสงสัยว่าเ​​ธอจะได้กล่าวว่าเธอได้เติบโตขึ้นมาในไลบีเรีย. เพราะสัตวแพทย์ไม่ได้เป็นอาชีพเด็กในไลบีเรียจะฝันถึงตั้งแต่สัตว์จะไม่นำไปสัตวแพทย์. นอกจากนี้, I can’t remember seeing a section in the groceries store for pet food.

สิ่งที่ผมชื่นชมมากที่สุดเกี่ยวกับคนของมหาสมุทรแอตแลนติกแคนาดาคือการต้อนรับและวิธีการเข้าถึงพวกเขาเป็นของพวกเขา. มัน amazes ฉันว่าคนเริ่มต้นการสนทนาด้วยการพูดคุยเกี่ยวกับสภาพอากาศ. พวกเขามักจะไปเช่นนี้, "เรามีวันที่ดีในวันนี้". ท่าทางแบบนี้, สำหรับฉัน, breaks all communication bearers and creates a platform for communication.

 - วิลเลียมในเซนต์จอห์น, NB

ถึงแม้ว่าผมจะได้พูดภาษาอังกฤษได้อย่างคล่องแคล่วเมื่อฉันมาถึงแคนาดามีวันของการดิ้นรนกับภาษาอังกฤษรอฉันอยู่, along with French.

หลังจากที่ 6 เดือนที่อาศัยอยู่ในมองก์ตัน, ผมและภรรยาได้ย้ายไปออนตาริ, เนื่องจาก reson งาน. เราอาศัยอยู่ที่นั่น 2 ปีที่ผ่านมาและ 2 เดือน. มันเป็นความแตกต่างจากนิวบรุน. I went to English LINC course there.

มันเป็นฤดูหนาวเมื่อเรา�NB��ายไปที่ออนตาริ. การพูดของฤดูหนาว , ที่ฉันเดิมมาจากเรามีเพียงไม่กี่วันหิมะ. มันเป็นที่น่าตกใจอย่างมากสำหรับผมที่จะดูปริมาณของน้ำแข็งและหิมะหนา. มันเป็นที่น่ากลัว. ทั้งหมดที่ฉันคิดเกี่ยวกับคือ "ทำไมฉันที่นี่?"

ฉันเท่านั้นที่อาศัยอยู่ในเซนต์จอห์น 19 days now but I think I like the good mix of culture here.

I certainly have been home sick quite bad and have experienced some hard days coming from cultural differences as well but I can comfortably say that I am glad that I came here because I experienced something that I could not have experienced back home.

- Shigeki in Saint John, NB

- เครดิตภาพ: ชาร์ตรองด์เฟร็ด, แคนาดาแถลง

ชื่อของฉันคือโซฟีและผมจากฝ​​รั่งเศส. ฉันมาถึงในประเทศแคนาดาล่าสุดตุลาคม, 2012 in Saint John. I remember when I arrived, ทุกคนเคยถามคำถามเหล่านี้:

“แหม, คุณไม่ได้อยู่ในแคนาดา? (เพราะสำเนียงฝรั่งเศสที่เห็นได้ชัดของฉัน), คุณกำลังฝรั่งเศส, จากมองก์ตัน, เมืองควิเบก? จากฝรั่งเศส? จริงๆ?! ทำไมนักบุญจอห์น?”

ดูเหมือนว่าเป็นไปไม่ได้ที่สาวฝรั่งเศสเลือกนักบุญจอห์นเป็นปลายทางแรกของเธอในแคนาดา. ผมใช้ในการตอบคำถาม: “ผมเพียงแค่เพิ่มหลักของฉันในประเทศฝรั่งเศสและมันก็เป็นเวลาที่ดีที่สุดสำหรับผมที่จะมีประสบการณ์ครั้งแรกของฉันในต่างประเทศ, ที่อยู่นอกเขตความสะดวกสบายของฉัน, ในภาษาที่แตกต่างกัน แต่ในประเทศที่ฉันยังสามารถรู้สึกเหมือนอยู่ที่บ้าน” มันเป็นตลกจริงๆว่าคนประหลาดใจว่าผมเป็น “จริงฝรั่งเศส”!

ในความเป็นจริงแคนาดาเป็นสำหรับฉัน, ก่อนที่ผมจะมาถึง, ต่างประเทศ แต่จริงๆคล้ายกับฝรั่งเศส . และดีมันแตกต่างกันอย่างสมบูรณ์!!

แรกที่คุณคิดว่าภาษาฝรั่งเศสเหมือนกัน, but not at all…คุณคิดว่าคุณจะพ�แต่ไม่ได้ทั้งหมด��ดียวกันของอาหาร, but not at all, และในที่สุดคุณคิดว่าเราใช้ร่วมกัน “วัฒนธรรม” อีกครั้ง แต่จริง ๆ แล้วมันแตกต่างอย่างสิ้นเชิง!

ประเทศนี้มีขนาดใหญ่จริงๆ, ขนาดของรถ, ถนน, ต้นไม้, บ้าน, แม้แต่อาหารและบรรจุภัณฑ์!

As a french person I will take the example of food.

ถ้าคุณไปที่ร้านอาหาร, ส่วนที่มีขนาดใหญ่จริงๆ. แต่ก็ ok ถ้าคุณไม่ได้มีเพื่อเสร็จสิ้นการจานของคุณคุณสามารถใช้ถุงสุนัข! คุณจะไม่เคยเห็นในประเทศฝรั่งเศสนี้. คนแคนาดาแย่ที่กำลังจะมาถึงฝรั่งเศส, ประเทศของอาหารที่ดี, และจะออกจากตารางยังคงหิวโหย!

อีกครั้ง, ในซูเปอร์มาร์เก็ต, สัดส่วนของทางเดินจะไม่เหมือนกัน. ทางเดินของผักมีน้อยจริงๆ, แต่ชิป, พิซซ่า, โคคาโคล่า, อาหารแช่แข็ง, น้ำตาล, อาหารขยะเป็นสองขนาดใหญ่กว่าฝรั่งเศส. ผมจำได้ว่าผมกำลังมองหาแท็บช็อคโกแลตที่จะทำให้เค้กของตัวเอง. ผมถามคนที่จากร้านค้าและเขาแสดงให้เห็นของฉัน “เค้กเตรียมความพร้อม”, ผมไม่ได้พูดอะไรฉันต้องการจริงๆอบเค้กของฉัน, เขาบอกฉันจริงๆ? แต่มีทุกอย่างที่พร้อม? เขาไม่สามารถที่จะหาฉันว่าฉันกำลังมองหา. วัฒนธรรมของอาหารที่แตกต่างกันจริงๆ!

แต่หลังจากที่ความเข้าใจที่ดีของรูปแบบที่อยู่อาศัย, สภาพอากาศ, เพลิดเพลินนอกจากนี้ยังมีส่วนที่ดีของอาหารเช่นกุ้ง, แคนาดาเป็นประเทศที่ดีในการที่คุณสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่. อะไรก็ตามที่คุณอยากจะเป็น, คุณสามารถลองในประเทศแคนาดา, and that’s why I fall in love with this country.

ยินดีต้อนรับสู่แคนาดา!

- โซฟีในเซนต์จอห์น, NB

1) คนในเซนต์จอห์นเป็นมิตรมาก, especially to newcomers.

2) There are not heavy traffic here and you have less chance to meet heavy traffic.

3) The climate here is better than any other cities in NB.

4) You can eat more fresh sea foods because it is seaside city.

อย่างไรก็ตาม, ผู้คนมีความเป็นมิตรเหตุผลที่สำคัญที่สุดสำหรับเราที่จะอาศัยอยู่ที่นี่. หลังจากนั้นสองวัน’ การล่าสัตว์บ้าน, เราซื้อบ้านของเรา. เพื่อนมากมายร้องไห้ที่เราได้ทำให้การตัดสินใจบ้า แต่เราไม่เคยเสียใจที่การตัดสินใจของเรา. เราอาศัยอยู่มีชีวิตที่ดีที่นี่และลูกสาวของฉันชอบการเรียนการสอนเป็นอย่างมาก. Surely we try different sea foods very often.

นี่คือเรื่องราวสั้น ๆ ของฉัน. ถึงแม้มันจะไม่น่าสนใจ, it is really true.

 - เจี้ยนในเซนต์จอห์น, NB

The Multicultural and Newcomers Resource Center here has played a huge role in my life here. You get to meet people from all walks of life, and appreciate the different cultures around you. I have since graduated and I am now working for a company I love thanks to the multicultural center. I am glad I came here and decided to make this a second home for me.

 - Victoria in Saint John, NB

I was really excited as I was going to experience snow for the first time in my life. Very first day of the school, it was storming. I probably fall couple of time on the way to school in that day. The cold was unbearable for me. Still I found it was fun to cope up with the weather. The most beautiful thing I enjoyed after coming here was the environment of the school. Everybody is so welcoming and helpful. I was involved with different cultural club in the school. That gave me the opportunity to meet lots of friends from different part of the world. I am so blessed to have my two best friends whom I met at the University of New Brunswick Saint John. One is from Canada another one is from UAE.

After I completed my graduation, I was involved with the Saint John Multicultural and Newcomers Resource Center. Here again I meet lot of people from different region through different activities. So after I have moved to Saint John, I had the opportunity to learn about different culture, food and I am enjoying it every bit of it.

 - Nazma in Saint John, NB

เกี่ยวกับเดือนหลังจากการเดินทางครั้งนั้น, ผมได้รับการว่าจ้างจากมหาวิทยาลัยนิวบรุน (Saint John campus) ในสำนักงานต่างประเทศ. พวกเขาจะต้องชอบจริงๆสิ่งที่ฉันได้กล่าวเกี่ยวกับวัฒนธรรมคิวบาเพราะในช่วงเวลานั้น, ว่ามันเป็นประสบการณ์ที่หลากหลายทางวัฒนธรรมใด ๆ. ผมจำได้ว่าเมื่อวันคิดแรกของฉันว่าเรื่องนี้เป็นไปได้บ้าดังนั้น, การทำงานโดยตรงกับนักศึกษาต่างชาติ, เพราะผมไม่ได้มีความหลากหลายทางวัฒนธรรมและภูมิหลัง, again, ไม่เคยทิ้งจริงๆนักบุญจอห์น. ในตอนท้ายของวันแรก, แม้, I knew that I had found my passion.

กว่าต่อไป 7 ปี, ผมได้มีโอกาสพบนักศึกษาจากทั่วทุกมุมโลก. ฉันเอาบทเรียนเอกชนในเกาหลีและจีนกลาง. ฉันเข้าร่วมทุกเหตุการณ์ความหลากหลายทางวัฒนธรรมในมหาวิทยาลัย. ผมเรียนเสร็จสมบูรณ์และมีการเรียนการสอนภาษาอังกฤษของฉันเป็นใบรับรองภาษาที่สองและนักศึกษาต่างชาติที่เรียนหนังสือ. (ฉันยังคงเก็บไว้ในการติดต่อกับหลาย, รวมทั้งนักเรียนคนแรกข�อีกครั้งฉัน, ยูกิจากญี่ปุ่น) ฉันยังมีโอกาสที่จะเดินทางไปในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของงานของฉันที่ UNBSJ และผมเข้าเยี่ยมชม 11 ประเทศในสองปี. ผมได้เรียนรู้มากในช่วงเวลานี้ (รวมทั้งความจริงที่ว่าโลกจะมีขนาดเล็ก ..... หลังจากที่ได้พบกับชายคนหนึ่งจากซัสเซ็กซ์, NB, การเรียนการสอนในประเทศชิลี!). ถึงแม้ว่าผมจะไม่ทำงานอีกต่อไป UNBSJ, ฉันยังคงค่อนข้างใกล้เคียงกับจำนวนของนักเรียนต่างชาติ - หลายคนจบการศึกษาในขณะนี้. บางคนได้ย้ายออกจากจังหวัด, แต่หลายคนยังคงอยู่ในนิวบรุน, including Vicky from Kenya who graduated and now works full-time at the Royal Bank.

ผ่านการทำงานของเธอ, วิกกี้ได้พบหลายคนที่รู้จักผม (ซึ่งไม่ยากเกินไป B / C, again, ฉันได้รับในเซนต์จอห์�NB��ั้งหมดในชีวิตของฉัน) และเธอมักจะบอกคนสิ่งที่ฉันได้สำหรับเธอ. เธอไม่น้อยรู้ว่าสิ่งที่เธอได้ทำเพื่อฉัน! ผมยังคงเรียนรู้อย่างมากจากวิกกี้และคนอื่น ๆ; ความรักของฉันสำหรับการผ่อนผันไม่เคยมีวัฒนธรรมหลากหลาย. และ, มันเป็น, ไม่ต้องสงสัยเลย, เพราะความรักของฉันของนักศึกษาต่างชาติเช่นเดียวกับวิกกี้ที่ผมเข้ารับตำแหน่ง - ฉันเป็นหนึ่งในสองคนแรกที่ได้รับการว่าจ้างคน - การเริ่มต้นเซนต์จอห์นความหลากหลายทางวัฒนธรรมและศูนย์ทรัพยากรมาใหม่, where I still work today.

- แมรี่ในเซนต์จอห์น, NB

One day the father of two little boys approached me and asked if I might give his sons more English-sounding names.   My own opinion was that they might want to keep their names in order to hold onto something familiar in this new place.  But their father was adamant.

คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้, ฉันตระหนักดีว่าพ่อและฉันทั้งสองชื่อการรักษาฐานะที่เป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรม - พ่อของเขาต้องการชื่อที่จะช่วยให้เด็ก ๆ ของเขาพอดีกับวัฒนธรรมใหม่นี้, and I was thinking about their names connecting them to the culture they had left behind.

ผมเอาจริงจัง , I hit on two names that were as close sounding as I could come to the names they had arrived with.

กว่าปีที่ฉันได้สังเกตและประหลาดใจที่จะและความมุ่งมั่นของครอบครัวเวียดนามเหล่านี้เพื่อใส่ลงรากใหม่, work hard and thrive in their new home.   I wonder how Ian and Neil have fared with the names they were given as they launched into their Canadian lives.  I hope they’ve served them well.

- แมรี่ในอัลเบอร์ต้า

- เครดิตภาพ: ผู้ลี้ภัยที่รอการขนส่งในเรือประมง; Eggman PH2 ฟิล [โดเมนสาธารณะ], ผ่านทางมีเดียคอมมอนส์