முதல் விஷயம், நான் செயிண்ட் ஜான் வந்து பிறகு என்னை கவர்ந்தது நான் திடீரென்று நான் ஒரு சீன என்று இருந்தது. நான் என்னை சுற்றி மக்கள் விட வித்தியாசமாக. அவர்கள் கனடா மற்றும் நான் சீன am. I didn’t have this feeling when I was in China because all others were Chinese too.

நான் வேறுபாடுகள் என்ன யோசிக்க ஆரம்பித்தேன். படிப்படியாக, நான் வேறுபாடுகள் எங்கும் காணப்படும்! எடுத்துக்காட்டாக, பிரையன், என் வீட்டில் தங்க பெற்றோர், நான் அவரை சமைத்த பாரம்பரிய சீன சாப்பிட்ட பிறகு ஒரு இனிப்பு என்னை கேட்டார். நான் சீன உணவு என்னை கூட நான் உண்மையில் பயங்கரமான ஏதோ உணரப்பட்டது பிறகு இனிப்பு இருந்தது என்று சொன்னேன் பின்னர் அவரது முகத்தில் ஏமாற்றம். ஹே, இது கனடா ஒரு பெரிய விஷயமல்ல, பழவகை உணவு! கலாச்சாரம் வேறுபாடு காட்ட உதாரணங்கள் நூற்றுக்கணக்கான உள்ளன, especially between the East and the West.

முதல் பல ஆண்டுகள், நான் பார்த்த அனைத்து என்னை மற்றும் பிற கனடா இடையே வேறுபாடுகள் இருந்தன. என்று என்னை வீட்டை பிரிந்து துயரத்தில் மற்றும் அது ஒரு கடினமான நேரம். ஆயினும், வயது மற்றும் நேரம் ஞானத்தை கொண்டு, நான் அனைத்து வேறுபாடுகள் உண்மைகள் என்று உணர்ந்து அவர்கள் அங்கு நான் அல்லது இல்லை போன்ற விஷயம் இல்லை என்று. மேலும், மறுபுறம், நாம் வேறுபாடுகளை விட ஒற்றுமைகள் உண்டு, என்னை கண்டறிய மற்றும் கவனம் செலுத்த வேண்டும், இது மிகவும் அர்த்தமுள்ள உள்ளது. அடிப்படையில், நாம் அனைவரும் பழைய வளர்ந்து ஒருநாள் இறந்து வேண்டும்; நாம் அனைவரும் நேரத்தில் sicknesses; நாம் அனைவரும் பெரும்பாலும் நாம் விரும்பும் மக்கள் விடைகொடுக்க வேண்டும் மற்றும் நாம் சில நேரங்களில் நாம் செய்ய வெறுக்கிறேன் என்ன செய்ய வேண்டும். நாங்கள் வேறுபாடு விட அதே. நான் இந்த முடிவை என்று அந்த நாளில் இருந்து கண்டுபிடிக்கப்பட்டது என்று மிகவும் மகிழ்ச்சி, Canada became my home.

தற்போதைய இட எல்லை சொல்ல ஆனால் பகிர்ந்து கொள்ள நிறைய உள்ளன முடியாது. நான் கனடா விரும்புகிறேன் மற்றும் நான் இங்கே நல்ல நாடு உணர!

- செயிண்ட் ஜான் ல் ஸின், NB

-படம்: © EdArias

Growing up as an immigrant child was hard. The first question I was often asked was “where are you from?” The easy answer was Pakistan. It was a part of me. அல்லாமல், I thought living in Canada was difficult. I was bullied for being a “Paki”, my protective parents didn’t allow me to go to sleepovers and movies and my clothes smelled like the Pakistani spices my mom used in our traditional food. I was caught between two worlds and didn’t know how to reconcile them.

I am not sure when it happened but sometime during my elementary school years, saying that I was from Pakistan was no longer the easy answer to give. My memories and life in Canada became more familiar.  My parents encouraged me to celebrate and contribute to my new home and remember the one I left. I remember attending my Citizenship Ceremony and excitedly telling my 5^th grade teacher Mrs. Burnett that I was now a Canadian.

I volunteered at an MPP’s office and had my first trip to Ottawa where I called my mom from the Peace Tower at the Parliament of Canada in awe of where I was standing.

During my undergraduate years at the University of Toronto, I began to travel during the summers. Working abroad in various communities, I was asked the same question I had been asked in Canada “Where are you from?” I answered, “from Canada”

The next question was “Where are you really from?” In frustration, sometimes dismay, I would answer, “I was born in Pakistan but I grew up in Canada”. I was very proud of my Pakistani birth and early years but I was also very sure that my home was now Canada.

In 2009, my family decided to go back to Pakistan. I was excited and nervous. Before we left Canada, I remember thinking no one will ask me where I was from – I speak fluent Urdu, wear the traditional shalwar kameez and will not stand out in a crowd.

When we arrived in Lahore, I went out with my family and ordered a chana dish from a street vendor. I just started to eat it when a woman’s voice behind me quietly asked “App kahan se hain?” meaning “WherWhere are you from221;

I couldn’t believe it. Not here!

I was born only a few hours drive from Lahore in a town called Sargodha. I told her I was from Pakistan. She wasn’t convinced and asked again.

I said, “I was born in Pakistan but grew up in Canada.” We struck up a conversation and talked about our lives in different parts of world. I couldn’t help but think of the person I would be if my family had never left Pakistan. When I arrived back in Canada, I was overwhelmed by that unexplainable feeling of “home” when I saw Toronto.

இன்று, I still get asked where I am from. To say that I am Pakistani-Canadian is the easy and the right answer to give. I may have been born in one part of the world and relish in the few memories I have but Canada is my home. Together, the two places have made me who I am and for that, I am grateful.

-Sadia in Mississauga

நீங்கள் லைபீரியா கனடாவில் குடியேற விட்டு போது, அது பண்பாடு பல வேறுபாடுகள் அங்கீகரிக்க நீண்ட நீங்கள் எடுத்து கொள்ள மாட்டேன். Many Liberians back home would disagree with me because we believe that our culture is closely linked to North America since the country was established by free slaves from America. But it was quick for me to notice that our assertions are wrong.

தோற்றம் என் நாடு அருகிலுள்ள, நான் கடந்த பத்தாண்டுகளில் மூன்று வெவ்வேறு கண்டங்களில் மூன்று வெவ்வேறு நாடுகளில் வாழ்ந்து. கனடாவில் இப்போது நான்காவது உள்ளது. என் அனுபவம் கொடுக்கப்பட்ட, என்னை கலாச்சார வேறுபாடுகளை கண்டறிய எளிதாக இருந்தது. எளிதாக என்ன ஆகும், என்றாலும், என்னை கலாச்சாரத்தில் மாற்றம் அனுசரித்து இருந்தது. This confirms a saying in my country that “old tree can’t be bind easily”.

நான் கனடாவில் தங்கி இரண்டு ஆண்டுகள், நான் அவர்களின் பெயர் பழைய இவர்களை அழைத்து கொண்டு போராடியது. நீங்கள் சமூகத்தை பற்றி நினைத்தால் அங்குதான் மூத்த மிகப்பெரிய வயது பெருங்குடும்பங்களில் உள்ளன, நான் தினமும் செல்ல வேண்டும் என்பதை புரிந்துகொள்வீர்கள் விட. ஆனால் இந்த என் ஒரு பிரச்சினை அல்ல 8 அவர் மட்டும் போது கனடா சென்றார் யார் வயது மகள் 20 மாதங்கள். அவர் எளிதில் அவர்களின் பெயர் அவருடைய பாட்டி வயது பற்றி ஒரு வயதான நபர் அழைக்க முடியும். நாம் எங்கிருந்து வர இந்த அனுமதி இல்லை என்று நினைவு படுத்த. நாங்கள் பெயர் அழைப்பு "மரியாதை" காட்டும் முதல் படி என்று நான் நம்புகிறேன். எனவே கைப்பிடிகள் வயது இடைவெளி மற்றும் நிலையை பொறுத்து பெயர்கள் இணைக்கப்பட்ட. எனவே அக்கம் அனைத்து பெற்றோர்கள் மாமா அல்லது அத்தை ஒன்று இருக்கிறது. முதல் பெயர்கள் அழைப்பு தவிர்க்க, I approach people without calling their name which at time looks awkward.

மேலும், நான் விரைவில் அந்த வீட்டு கவனித்தனர், அது பூனை அல்லது நாயின் பல குடும்பங்களில் ஒரு ஒருங்கிணைந்த பகுதி ஆகும். நான் செல்லப்பிராணிகள் வளர்ப்பு கண்ணியம் மற்றும் மரியாதையுடன் நடத்தப்பட்டனர் எப்படி பாராட்ட. நான் அடிக்கடி செல்ல உயர்த்தும் செலவு தெரியவில்லை, மற்றும் நான் வருந்துகிறேன் ஒரு டாலர் ஒரு நாள் குறைவாக வாழ என் நாட்டில் மக்கள் ஆயிரக்கணக்கான. நான் இருந்து வருகிறேன் எங்கே, நாய்கள் மற்றும் பூனை வேறுபடுத்தி நடத்தப்படுகிறார்கள். எந்த நேரத்திலும், என் மகள் அவள் ஒரு கால்நடை இருக்க விரும்புகிறார் என்னை சொல்கிறது, அவள் லைபீரியா வளர்ந்த கூறினார் என்று தெரியவில்லை. கால்நடை லைபீரியா ஒரு குழந்தை விலங்குகள் இருந்து சுமார் கனவு ஒரு வாழ்க்கை அல்ல, ஏனெனில் vets எடுத்து. அல்லாமல், I can’t remember seeing a section in the groceries store for pet food.

என்ன நான் அட்லாண்டிக் கனடா மக்கள் பற்றி மிகவும் பாராட்ட அவர்களின் விருந்தோம்பல் மற்றும் எப்படி அணுகக்கூடிய அவர்கள் ஆகிறது. அது மக்கள் வானிலை பற்றி பேசி உரையாடலை தொடங்க எப்படி amazes. அவர்கள் பெரும்பாலும் இது போன்ற செல்ல, "இன்று நாம் ஒரு நல்ல நாள் இருக்கிறது". இந்த வகையான சைகை, எனக்கு, breaks all communication bearers and creates a platform for communication.

 - செயிண்ட் ஜான் வில்லியம், NB

நான் கனடாவுக்கு வந்த போது நான் ஏற்கனவே சரளமாக ஆங்கிலம் பேசினர் என்றாலும் எனக்கு காத்திருக்கிறது ஆங்கிலம் போராடி நாட்கள் இருந்தன, along with French.

பிறகு 6 மோன்க்டோனில் வாழ்ந்து மாதங்கள், என் மனைவி மற்றும் நான் ஒன்ராறியோவில் சென்றார், வேலை ரிசன் காரணமாக. நாம் அங்கு வாழ்ந்தார் 2 ஆண்டுகள் 2 மாதங்கள். அதை நியூ பிரன்சுவிக் இருந்து வித்தி�NB��சமாக இருந்தது. I went to English LINC course there.

நாம் ஒன்டாரியோ சென்றார் போது அது குளிர் இருந்தது. குளிர்காலத்தில் பேசிய , நான் முதலில் எங்கிருந்து வந்தது நாம் மட்டும் சில நாட்கள் பனி இல்லை. என்னை பனி மற்றும் கெட்டியான பனி அளவு பார்க்க அது வியக்கத்தக்க அதிர்ச்சி ஏற்பட்டது. அது பயங்கரமாக இருந்தது. நான் நினைத்தேன் அனைத்து "ஏன் நான் இங்கே இருக்கிறேன் என்று?"

நான் மட்டும் செயிண்ட் ஜான் வாழ்ந்து 19 days now but I think I like the good mix of culture here.

I certainly have been home sick quite bad and have experienced some hard days coming from cultural differences as well but I can comfortably say that I am glad that I came here because I experienced something that I could not have experienced back home.

- Shigeki in Saint John, NB

- புகைப்பட கடன்: ஃப்ரெட் சார்ட்ராண்ட், கனடியன் பிரஸ்

என் பெயர் சோபி மற்றும் நான் பிரான்சில் இருந்து am. நான் கடந்த அக்டோபர் கனடாவில் வந்து, 2012 in Saint John. I remember when I arrived, அனைவருக்கும் இந்த கேள்விகளை கேட்க பயன்படுத்தப்படும்:

“ஓ, நீங்கள் கனடிய இல்லை? (என் வெளிப்படையாக பிரஞ்சு தொனி காரணமாக), நீங்கள் பிரஞ்சு இருக்கும், மோன்க்டோனில் இருந்து, கியூபெக் நகரம்? பிரான்சில் இருந்து? உண்மையாக?! ஏன் செயிண்ட் ஜான்?”

இது ஒரு பிரஞ்சு பெண் கனடாவில் தனது முதல் இலக்கு என செயிண்ட் ஜான் எடுக்க இயலாத தெரிகிறது. நன்றாக நான் பதிலளிக்க பயன்படுத்தப்படும்: “எனக்கு ஒரு வெளிநாட்டு நாட்டில் என் முதல் அனுபவம் தான் நான் பிரான்சில் என் மாஸ்டர் சேர்க்க இது சரியான நேரம், என் ஆறுதல் மண்டலம் வெளியே, வேறு மொழியில் ஆனால் நாட்டில் நான் இன்னும் வீட்டில் போல் முடியும்.” அதை நான் என்று மக்கள் அதிர்ச்சியானேன் எப்படி உண்மையில் வேடிக்கையாக ஒரு “உண்மையான பிரஞ்சு”!

உண்மையில் கனடா எனக்கு இருந்தது, நான் வரும் முன்னரே, ஒரு வெளிநாட்டு ஆனால் பிரான்ஸ் உண்மையில் ஒத்த . மற்றும் அது முற்றிலும் வித்தியாசமானது!!

முதல் நீங்கள் பிரஞ்சு மொழி அதே நினைக்கிறேன், but not at all…நீங்கள் உணவு அதே �ஆனால் இல்லவே இல்லை�� கண்டுபிடிக்க என்று நினைக்கிறேன், but not at all, இறுதியாக நாம் அதே பகிர்ந்து நினைக்கிறேன் “வளர்ப்பு” ஆனால் மீண்டும் அது உண்மையில் முற்றிலும் வேறுபட்ட தான்!

இந்த நாட்டின் மிகவும் பெரியது, கார் அளவு, சாலை, மரங்கள், வீடு, கூட உணவு மற்றும் பேக்கேஜிங்!

As a french person I will take the example of food.

நீங்கள் ஒரு உணவகத்திற்கு சென்றால், பகுதி மிகவும் பெரியது. ஆனால் அதை நீங்கள் உங்கள் உணவை முடிக்க வேண்டும் என்றால் நீங்கள் ஒரு நாய் பையை எடுக்க முடியும் பரவாயில்லை! நீங்கள் பிரான்சில் இந்த பார்த்தேன். பிரான்சில் வரும் ஏழை கனடிய மக்கள், நல்ல உணவு நாடு, மற்றும் இன்னும் பட்டினி அட்டவணையில் போய்விடும்!

மறுபடி, ஒரு பேரங்காடியில், இடைகழி விகிதத்தில் அதே இல்லை. காய்கறிகள் aisles உண்மையில் சிறு உள்ளன, ஆனால் சிப்ஸ், பீஸ்ஸா, கோகோ கோலா, உறைந்த உணவு, சர்க்கரை, குப்பை உணவு பிரான்ஸ் விட இரண்டு மடங்கு பெரிய இருக்கிறது. நான் என் சொந்த கேக் செய்ய சாக்லேட் தாவலை தேடும் நினைவில். நான் கடையில் இருந்து ஒரு நபர் கேட்டு அவர் என் காட்டியது “தயாராக தயாரித்தல் கேக்”, நான் உண்மையில் என் கேக் சுட்டுக்கொள்ள வேண்டும் என்று சொன்னேன், அவர் என்னை கூறினார்? ஆனால் அந்த எல்லாம் தயாராக உள்ளது? அவர் நான் தேடும் என்ன கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. உணவு கலாச்சாரம் மிகவும் வித்தியாசமாக இருக்கிறது!

ஆனால் வாழ்க்கை பாணி நன்றாக புரிந்து பின்னர், வானிலை, கடல் நண்டு போன்ற உணவு நல்ல பகுதி அனுபவிக்கும், கனடாவில் நீங்கள் ஒரு புதிய வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்க முடியும் ஒரு பெரிய நாடு. நீங்கள் இருக்க வேண்டும் என்று எதையும், நீங்கள் கனடாவில் முயற்சி செய்யலாம், and that’s why I fall in love with this country.

கனடா வரவேற்பு!

- செயிண்ட் ஜான் ல் சோபி, NB

1) செயிண்ட் ஜான் மக்கள் மிகவும் நட்பு, especially to newcomers.

2) There are not heavy traffic here and you have less chance to meet heavy traffic.

3) The climate here is better than any other cities in NB.

4) You can eat more fresh sea foods because it is seaside city.

எப்படியும், மக்கள் நட்பு இங்கு வாழ எங்களுக்கு மிக முக்கியமான காரணம். இரண்டு நாட்களுக்கு பிறகு’ வீட்டில் வேட்டை, நாங்கள் எங்கள் வீட்டில் வாங்கி. நண்பர்கள் நிறைய நாம் ஒரு பைத்தியம் முடிவு செய்தேன் என்று கதறினார் ஆனால் நாங்கள் எங்கள் முடிவை வருத்தப்பட மாட்டேன். நாம் இங்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கை மற்றும் என் மகள் மிகவும் பள்ளி பிடிக்கும். Surely we try different sea foods very often.

இந்த என் குறுகிய கதை. அது சுவாரஸ்யமான என்றாலும், it is really true.

 - செயிண்ட் ஜான் உள்ள ஜியான், NB

The Multicultural and Newcomers Resource Center here has played a huge role in my life here. You get to meet people from all walks of life, and appreciate the different cultures around you. I have since graduated and I am now working for a company I love thanks to the multicultural center. I am glad I came here and decided to make this a second home for me.

 - Victoria in Saint John, NB

I was really excited as I was going to experience snow for the first time in my life. Very first day of the school, it was storming. I probably fall couple of time on the way to school in that day. The cold was unbearable for me. Still I found it was fun to cope up with the weather. The most beautiful thing I enjoyed after coming here was the environment of the school. Everybody is so welcoming and helpful. I was involved with different cultural club in the school. That gave me the opportunity to meet lots of friends from different part of the world. I am so blessed to have my two best friends whom I met at the University of New Brunswick Saint John. One is from Canada another one is from UAE.

After I completed my graduation, I was involved with the Saint John Multicultural and Newcomers Resource Center. Here again I meet lot of people from different region through different activities. So after I have moved to Saint John, I had the opportunity to learn about different culture, food and I am enjoying it every bit of it.

 - Nazma in Saint John, NB

அந்த பயணத்திற்கு பிறகு ஒரு மாதம், நான் புதிய பிரன்சுவிக் பல்கலைக்கழகத்தில் பணியமர்த்தப்பட்டார் (Saint John campus) சர்வதேச அலுவலகம். அவர்கள் உண்மையிலேயே நான் அந்த நேரத்தில் கியூபா கலாச்சாரம் பற்றி என்ன சொல்ல விரும்பினார், எந்த பன் அனுபவம் அது இருந்தது. எனக்கு இந்த பைத்தியம் இருக்க போகிறது என்று என் முதல் நாள் சிந்தனை மீது நினைவில், சர்வதேச மாணவர்கள் நேரடியாக வேலை, நான் எந்த கலாச்சார பின்னணி மற்றும் ஏனெனில், again, உண்மையில் செயிண்ட் ஜான் விட்டு. முதல் நாள் முடிவில், என்றாலும், I knew that I had found my passion.

அடுத்த மேல் 7 ஆண்டுகள், நான் உலகம் முழுவதிலும் இருந்து மாணவர்கள் சந்திக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது. நான் கொரிய மற்றும் மாண்டரின் தனியார் வகுப்புகளுக்கு சென்றார். நான் வளாகத்தில் ஒவ்வொரு கலாச்சார நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டனர். நான் சர்வதேச மாணவர்கள் ஆய்வு மற்றும் நிறைவு என் போதனை ஆங்கிலம் ஒரு இரண்டாம் மொழி சான்றிதழ் மற்றும் கற்பிக்கப்படமறுபடி�ார். (நான் இன்னும் பல தொடர்பு கொள்ள, என் முதல் மாணவர் உட்பட, ஜப்பான் இருந்து யுகி.) நான் UNBSJ என் வேலை பகுதியாக பயணம் செய்ய வாய்ப்பு கிடைத்தது நான் விஜயம் 11 இரண்டு ஆண்டுகளில் நாடுகள். நான் இந்த நேரத்தில் மிகவும் கற்று (உலக சசெக்ஸ் இருந்து ஒரு மனிதன் சந்தித்து பின்னர் மிக சிறிய ..... என்ற உண்மையை உட்பட, NB, சிலி கற்பித்தல்!). நான் இனி UNBSJ வேலை இல்லை என்றாலும், நான் இன்னும் சற்று சர்வதேச மாணவர்கள் பல மூட - இவர்களில் பலர் இப்போது பட்டம் வேண்டும். சில மாகாண வெளியே சென்றுவிட்டன, ஆனால் பல புதிய பிரன்சுவிக் இன்னும், including Vicky from Kenya who graduated and now works full-time at the Royal Bank.

அவரது பணி மூலம், விக்கி எனக்கு பல மக்கள் சந்தித்து (இது மிகவும் கடினமானது அல்ல ப / கேட்ச், again, நான் செயிண்ட் ஜான் NB�ள்ளது என் வாழ்வின் அனைத்து) அவள் எப்போதும் நான் அவளை என்ன மக்கள் சொல்கிறது. லிட்டில் அவள் எனக்கு என்ன தெரியும்! நான் விக்கி, மற்றவர்களிடம் இருந்து நிறைய கற்று தொடர; பன்முககலாச்சாரவாதம் ஒருபோதும் சலுகை என் உணர்வு. மற்றும், அது, சந்தேகமே இல்லை, ஏனென்றால் நான் ஒரு நிலையை எடுத்து விக்கி போன்ற சர்வதேச மாணவர்கள் என் காதல் - நான் அமர்த்தி முதல் இரண்டு பேர் ஒன்றாக இருந்தது - செயிண்ட் ஜான் பன்முககலாச்சார தொடங்க புதிதாக வந்தவர்கள் வள மையம், where I still work today.

- செயிண்ட் ஜான் மேரி, NB

One day the father of two little boys approached me and asked if I might give his sons more English-sounding names.   My own opinion was that they might want to keep their names in order to hold onto something familiar in this new place.  But their father was adamant.

இப்போது அதை பற்றி நினைத்து, நான் தந்தை மற்றும் நான் ஒரு கலாச்சார அடையாளமாக இருவரும் சிகிச்சை பெயர்கள் என்று உணர - அவர்களுடைய தந்தை சிறுவர்கள் இந்த புதிய கலாச்சாரம் மூழ்கி உதவும் என்று பெயர்கள் வேண்டும், and I was thinking about their names connecting them to the culture they had left behind.

நான் தீவிரமாக விஷயம் நடந்தது. , I hit on two names that were as close sounding as I could come to the names they had arrived with.

பல ஆண்டுகளாக நான் உணர்ந்தேன், புதிய வேர்கள் கீழே வைத்து இந்த வியட்நாமிய குடும்பங்கள் விருப்பத்திற்கு மற்றும் உறுதியை மணிக்கு marveled, work hard and thrive in their new home.   I wonder how Ian and Neil have fared with the names they were given as they launched into their Canadian lives.  I hope they’ve served them well.

- ஆல்பர்ட்டா மேரி

- புகைப்படம் கடன்: அகதிகள் மீன்பிடி படகு போக்குவரத்து காத்திருக்கிறது; PH2 பில் Eggman [பொது டொமைன்], Wikimedia Commons விக்கி மூலம்