Адна жанчына, Яны, запечаныя яе традыцыйнай афганскай хлеб для нас, каб атрымліваць асалоду ад, як мы казалі вакол яе абедзенны стол іх барацьбы, іх бурным паездкі ў Канаду, і іх мары для багатага будучыні для сваіх дзяцей. Хумана спіць на канапе ў яе маленькай кватэры Burnaby з яе двума сынамі-падлеткамі ў адной спальні. Яе муж застаўся ў Расеі, дзе сям'я першапачаткова беглі ў час вайны. Яна сумуе па ім, і прапускае аспекты сваёй ранейшай жыцця, як першая жанчына ў Кабуле тэлевядучая ў 70-х, well-known and well-respected.

Нягледзячы на ​​сутыкненне крайняй галечы, а ў некаторых выпадках расізму ў Ванкуверы, і нягледзячы на ​​тое, каб вывучыць новую мову і звычаі, якія былі зусім чужыя ім, Хумана і іншыя жанчыны выказалі радасць, якія жывуць тут. Магчымасць жыць у Канадзе было тое, што яны запаветную. Яны прапусцілі членаў іх сем'яў назад у свае краіны, хоць, і іх апавяданні прымусілі мяне жаданне зрабіць Ванкуверы яшчэ бяспечней, more inclusive place for them to thrive.

Замест таго каб быць пасіўнымі ахвярамі абставінаў, Я бачу, бежанцы актыўна адаптацыі да новых культурным ландшафтам, і фарміраванне міжкультурных адносін, якія дадаюць значэнне не толькі для іх жыцця, але ў жыцці людзей, яны абняліся, я ў тым ліку. Я быў уражаны тым жанчын цікаўнасць і адкрытасць, і сумнеў сваю здольнасць заставацца такім чынам, калі б я ўзяў у новай культурнай асяроддзі. Магчымасць паслухаць іх расказы пашырыла свой выгляд агульнай культуры: жанчыны па-ранейшаму адкрыты для прыняцця новых кропак гледжання, выказваючы розныя часткі іх культурнай самабытнасці са сваімі новымі сябрамі, калегі, і суседзяў, parts they cherished close to their hearts.

Для палітыкі мультикультурализма, што азначае на мясцовым узроўні, мы належым на пэўным узроўні адкрытасці паміж канадцамі і пачаткоўцаў, ад нашай здольнасці бачыць сябе адлюстраваны ў іншых, і ў канчатковым рахунку, ад нашай гатоўнасці да пераадолення разрыву паміж «намі» і «імі», каб мы засталіся з простым і перш за ўсё, «Нас».

- Ліндсэй ў Ванкуверы