Jedna kobieta, Oni, pieczone jej tradycyjne afgańskie chleb dla nas cieszyć jak rozmawialiśmy wokół stołu ich zmagań, ich burzliwe podróże do Kanady, i ich marzenia obfitego przyszłości dla swoich dzieci. Huma śpi na kanapie w jej małym mieszkaniu Burnaby z dwójką nastoletnich synów w jednej sypialni. Jej mąż pozostał w Rosji, gdzie rodzina pierwotnie uciekli w czasie wojny. Tęskni za nim, i tęskni aspekty jej dawnego życia jako pierwszy Kabulu gospodarz kobiecej telewizji w latach 70-tych, well-known and well-respected.

Rasizm Mimo obliczu skrajnej nędzy, aw niektórych przypadkach w Vancouver, i mimo konieczności uczenia się nowego języka i obyczajów, które były dla nich zupełnie obcy, Huma i inne kobiety wyraził radość z życia tutaj. Okazja, aby żyć w Kanadzie było coś, co najcenniejsze. Że brakowało członków ich rodzin z powrotem w swoich krajach, choć, i ich historie mnie pragnienie, aby Vancouver jeszcze bezpieczniejsze, more inclusive place for them to thrive.

Zamiast być biernymi ofiarami okoliczności, Widzę uchodźcy aktywnie dostosowując się do nowego krajobrazu kulturowego, i kształtowania relacji międzykulturowych, które zwiększają znaczenie nie tylko w życiu, ale w życiu ludzi, uścisnęli, w tym ja. Podziwiałem ciekawości kobiecej i otwartości i zakwestionował własne zdolności do pozostania w taki sposób, jakbym wbił do nowego środowiska kulturowego. Okazja, aby słuchać ich opowieści rozszerzyła mój własny pogląd na wspólnej kultury: kobiety otwarte na przyjęcie nowych punktów widzenia, wyrażając jednocześnie różne części ich tożsamości kulturowej z ich nowych przyjaciół, koledzy, i sąsiedzi, parts they cherished close to their hearts.

Dla polityka wielokulturowości do rzeczywistości na poziomie społeczności, polegamy na pewnym poziomie otwartości między Kanadyjczyków i przybyszów, na naszą zdolność widzenia siebie odzwierciedlenie w innych, i ostatecznie, od naszej gotowości do przepaści między "my" i "oni", więc pozostaje po prostu i przede, "Nas".

- Lindsay w Vancouver