Gerð fjölmenningu » Börn

Hvað er í nafni?

Rae — Thu, 25 Jul 2013 00:02:16 +0000

Byrjar í lok 1970, I was actively involved in welcoming refugees from Vietnam – the “boat people” as they were then called – settling them into their new lives in Edmonton. My particular area of involvement was with children and I got to know many of the families very well.

One day the father of two little boys approached me and asked if I might give his sons more English-sounding names. My own opinion was that they might want to keep their names in order to hold onto something familiar in this new place. But their father was adamant.

Hugsa um það núna, Ég átta sig á að faðir og ég var bæði meðhöndla nöfn sem menningarlegt tákn - faðir þeirra vildi nöfn sem myndi hjálpa strákarnir hans passa inn í þessa nýju menningu, and I was thinking about their names connecting them to the culture they had left behind.

Ég tók málið alvarlega. , I hit on two names that were as close sounding as I could come to the names they had arrived with.

Í áranna rás hef ég fram og undraðist á vilja og ákvörðun þessara víetnamska fjölskyldur til að setja niður nýjar rætur, work hard and thrive in their new home. I wonder how Ian and Neil have fared with the names they were given as they launched into their Canadian lives. I hope they’ve served them well.

- Mary í Alberta

- ljósmynd lánsfé: Flóttamenn bíða flutninga í bát veiði; PH2 Phil Eggman [Almenningseign], gegnum Wikimedia Commons

Beyond Words

Rae — Mon, 10 Jun 2013 15:22:36 +0000

Ég hugsa fyrst minn “fjölmenningarlegu” reynsla var sem ungur barn, mörg ár síðan, reið lest frá Vancouver til Winnipeg. Ég man að ég spilaði með nokkrum öðrum börnum — enginn þeirra talaði ensku. Einhvern veginn, náðum við að senda og það var gaman, enjoyable experience.

It wasn’t until I was much older that I started to wonder how we could possibly have managed to communicate without a common language.

Þá, í 2008 Ég ferðaðist til Rúmeníu með einn af frænkum mínum. Okkur langaði að sjá hvar ömmur okkar og mikill ömmur höfðu komið frá. Neither of us spoke a word of Romanian.

Enn, einn daginn þegar við vorum í heimsókn hló í norður-austur Rúmeníu, Ég eyddi um hálftíma í “samtal” með rúmenska maður sem talaði enga ensku. Einhvern veginn tókst okkur að miðla og ég komst að því að hann átti konu og tvö börn (Hann sýndi mér myndir sínar) and that he now worked as a security guard.

Á annan dag á meðan við vorum á listasafni, Ég átti samtal við mann sem ekki tala ensku en skildi það að einhverju leyti. Hann er ekki aðeins talaði rúmenska, Hann talaði einnig Jiddíska — and it just so happens that Yiddish was my first language and I still understand it if it is spoken slowly.

Hann talaði í jiddíska og ég talaði á ensku og við lærðum að fjölskylda hans og mitt hafði komið frá sama shtetl (lítill bær) north of Iasi.

Þessi reynsla hefur kennt mér að samskipti er svo miklu meira en að hafa sameiginlegt tungumál. Með því að vera opinn til að nota öll skynfærin okkar getum við samskipti utan tungumál og gera það, even a brief encounter can be deeply moving.

- Sara í Powell River, BC

Líf með náð

Rae — Fri, 29 Mar 2013 20:57:49 +0000

Móðir mín var húsmóðir og upp sex börn; Fjölskyldan okkar flutti þriggja ára fresti með vinnu föður míns. Eins og tími liðinn, Ég ákvað ég líka myndi þjóna landi mínu og samfélagi mínu sem lögreglumaður; Ég vissi líka að ég vildi að börnin mín til að hafa rætur sem myndi draga úr vaktavinnu mitt og ferðalög eiginmanns míns. Hvernig gat ég gert það allt?

Konan á fóstrunnar stofnunarinnar að setja verkin saman. Hún hafði fengið umsókn frá konu sem heitir Grace, sem átti fjögur börn af eigin hana. Grace vildu starf sem var nálægt heimili sínu og sem myndi mæta eigin fjölskyldu umönnun hennar þörfum. Það tók aðeins einn fund fyrir náð og ég að ákveða að við gætum unnið saman. Þann dag var einnig upphafið að ævilangt vináttu. Hvort skátastarf garðinn verslanir saman í vor og viðskipti leyndarmál óska lista um jólin, we have enjoyed each other’s company and supported each other when we were needed.

Dætur hennar babysat börnin mín; börnin mín voru Flugfreyjur í brúðkaupi dóttur hennar; og Auntie Grace var fyrsti boðið í skólann brautskráningar og brúðkaup sonar míns síðasta sumar. Yfir þrjátíu árum síðar að við höfum borðað Trinidadian mat, hýst vini og fjölskyldu frá "heima", og nú eru loksins að fara að Trinidad að upplifa "aftur heim" saman. Ævintýrum okkar áfram! Ég velti því hvað líf mitt hefði verið eins án Grace ...

- Margaret í Delta, BC

Rannsóknir Blog 5: Frá börnum til foreldra

Rae — Wed, 06 Mar 2013 23:07:42 +0000

Foreldrar eru að skrifa um menningu flakk þeir sjá gerast í lífi barna sinna og finna einhverja speki í hvað börnin gera – og sérð ekki. Skoðaðu framlög frá:

A Snapshot þriggja kynslóða

Rae — Fri, 22 Feb 2013 02:58:26 +0000

Pabbi minn er fæddur og uppalinn í Jamaíka. Hann kom til Vancouver sem nemandi og þar hitti hann mömmu, stúlka frá Oakville, Ontario foreldrar höfðu flutt frá Skotlandi og var einnig nemandi. Eitt leiddi af öðru og, eins og þeir ljúka námi sem þeir skipuleggja brúðkaup sitt. I still cannot fathom that mom’s parents refused to attend her wedding because she was marrying this dark skinned guy.

Fljótur áfram nokkur ár og ég er átta ára. Amma mín dó nokkrum árum áður; Afi minn býr á bak sér í Oakville. Mamma gerir ferð þangað aftur í heimsókn og endar með hann heim til Vancouver til að lifa með okkur, þar sem hann var hluti af fjölskyldunni á næstu þrettán árum þar til hann dó. Það var ekki fyrst sýnileika minn á þeim gildum sem ég ólst upp með, but it is the example that has stuck with me.

Til þessa dags, Ég mun vera að ganga niður götu og fólk mun stoppa mig og segja: "Þú ert Wong, ertu ekki?"Óhjákvæmilega mun ég uppgötva að við sótti barnaskóla saman eða ólst upp í sama hverfi og þeir minnast mín frá þeim tíma. Eins og einn af þremur dökkum börnin - hinir tveir að vera bræður mínir – í skólanum mínum, í kirkju mína, í hverfinu mínu, við stóðum út úr hópnum. Mig langar til að hugsa að það væri vegna þess að foreldrar mínir gjarnan að klæða okkur triplets, en ég veit að það var litur húð okkar. Og við ólst upp í Surrey. Try walking down any street in Surrey today – it might be easier to count the number of white faces you see rather than the brown ones.

Nú er ég að skoða fjölmenningu í gegnum linsu á börnin mín. Út af 25 Krakkarnir í bekk einum flokki dóttur minnar er að finna kannski tuttugu mismunandi kynþáttum. Meira um vert, þessi munur er fagnað. Hvar annars myndir þú að finna bekkjarfélaga Sahej hennar klædd eins og Abraham Lincoln fyrir Historical Halloween, eða Ginger klæddur sem Aretha Franklin? Til þeirra, litur er eitthvað sem þú mála með, ekki tóninn um húð einhvers. We should all be so lucky to see the world that way.

- Geoffrey í Victoria

A Vision Litur á aldrinum fimm

Rae — Wed, 20 Feb 2013 07:28:09 +0000

Ég er meðvituð um að búa í fjölmenningarlegu landi. Sú staðreynd að ég er meðvitaður um það, er að benda á sögu mína. 5 ára, he came home from daycare talking incessantly about a boy he played with that day. Ég var að reyna að ráða sem drengurinn var, svo ég spurði son minn til að lýsa honum. Hann sagði mér nafn sitt og fór að segja mér lit buxurnar hans, hljóðið af hlátur hans og staðsetning hans “cubby” in relation to my son’s.

Daginn sem ég spurði starfsfólk til að benda á nýjan vin sonar míns. Hann var viss um, útleið krakki í horninu – með 4 Hinir krakkarnir skoppandi í kringum hann. Samþykkt nokkrum árum fyrr frá Síerra Leóne, Hann var eini svartur krakki í leikskólanum. Hefði sonur minn lýst húðlit sinn, Ég hefði vitað hver hann var þegar í stað. Hins, það var ekki húð lit drengsins eða hreim sem skráð með son minn sem “mismunandi”, heldur var það hljóð hlæja hans og lit buxurnar hans. . – Erin í Vancouver