One day the father of two little boys approached me and asked if I might give his sons more English-sounding names.   My own opinion was that they might want to keep their names in order to hold onto something familiar in this new place.  But their father was adamant.

Denken over het nu, Ik realiseer me dat de vader en ik waren allebei behandelen namen als een cultureel symbool - hun vader wilden namen die zou helpen zijn jongens passen in deze nieuwe cultuur, and I was thinking about their names connecting them to the culture they had left behind.

Ik nam de zaak serieus. , I hit on two names that were as close sounding as I could come to the names they had arrived with.

In de loop der jaren heb ik geobserveerd en verwonderden zich over de wil en vastberadenheid van deze Vietnamese families nieuwe wortels neer te zetten, work hard and thrive in their new home.   I wonder how Ian and Neil have fared with the names they were given as they launched into their Canadian lives.  I hope they’ve served them well.

- Mary in Alberta

- photo credit: Vluchtelingen in afwachting van vervoer in vissersboot; PH2 Phil Eggman [Openbaar domein], via Wikimedia Commons

It wasn’t until I was much older that I started to wonder how we could possibly have managed to communicate without a common language.

Dan, in 2008 Ik reisde naar Roemenië met een van mijn neven. We wilden om te zien waar onze grootouders en overgrootouders uit was gekomen. Neither of us spoke a word of Romanian.

Nog, een dag toen we op bezoek waren Lasi in het noordoosten van Roemenië, Ik heb ongeveer een half uur in “gesprek” met een Roemeense man die geen Engels sprak. Een of andere manier zijn we erin geslaagd om te communiceren en ik leerde dat hij een vrouw en twee kinderen (Hij liet mij hun foto's) and that he now worked as a security guard.

Op een andere dag, terwijl we in een kunstgalerie, Ik had een gesprek met een man die geen Engels spreken, maar begreep het tot op zekere hoogte. Hij sprak niet alleen Roemeense, Hij sprak ook Jiddisch — and it just so happens that Yiddish was my first language and I still understand it if it is spoken slowly.

Zo sprak hij in het Jiddisch en ik sprak in het Engels en we leerden dat zijn familie en de mijne uit dezelfde sjtetl was gekomen (kleine stad) north of Iasi.

Deze ervaringen hebben mij geleerd dat de communicatie is zo veel meer dan het hebben van een gemeenschappelijke taal. Door open te staan ​​met al onze zintuigen kunnen we communiceren voorbij taal en daarbij, even a brief encounter can be deeply moving.

- Sara in Powell River, BC

De dame bij de nanny bureau zet de stukken samen. Ze had net een aanvraag ontvangen van een dame genaamd Grace die had vier kinderen van haar eigen. Grace wilde een baan die was in de buurt haar huis en dat zou haar eigen familie zorg nodig heeft tegemoet te. Het duurde slechts een bijeenkomst voor Grace en ik om te beslissen dat we konden werken samen. Die dag was ook het begin van een levenslange vriendschap. Of scouting de tuin winkels samen in de lente of de handel in het geheim verlanglijstjes met Kerstmis, we have enjoyed each other’s company and supported each other when we were needed.

Haar dochters paste mijn kinderen; mijn kinderen waren bedienden op de bruiloft van haar dochter; en tante Grace was de eerste die uitgenodigd naar school diploma-uitreikingen en mijn zoon's bruiloft afgelopen zomer. Meer dan dertig jaar later hebben we gegeten Trinidadian voedsel, gehost vrienden en familie van "terug naar huis", en nu eindelijk naar Trinidad om "terug naar huis" samen beleven. Onze avonturen verder! Ik vraag me af hoe mijn leven zou zijn geweest als zonder Grace ...

- Margaret in Delta, BC

•  Geoff,  Een momentopname van Drie Generaties
• Sneeuwen,  Nu ik Geïnteresseerde ben, What's My Name?
• DEbbie, Vakantie Lessen
•  Hijin, Een insie op kleur op vijfjarige leeftijd

Fast forward een paar jaar en ik ben acht jaar oud. Mijn oma is overleden een aantal jaren eerder; mijn grootvader woont op zijn eigen rug in Oakville. Mijn moeder maakt een reis terug daar op bezoek en eindigt brengen hem naar huis naar Vancouver bij ons wonen, waar hij deel uitmaakte van de familie voor de volgende dertien jaar tot aan zijn dood. Het was niet mijn eerste blootstelling aan de waarden waarmee ik ben opgegroeid, but it is the example that has stuck with me.

Tot op de dag, Ik zal lopen in de straat en de mensen zullen me tegenhouden en zeggen: "Je bent een Wong, ben je niet?"Het is onvermijdelijk dat ik er achter dat we de lagere school samen hebben bezocht of opgegroeid in dezelfde buurt en ze onthoud me uit die tijd. Als een van de drie donkere kinderen - de andere twee zijn mijn broers – in mijn school, in mijn kerk, in mijn buurt, stonden we uit van de menigte. Ik zou graag denken dat het was omdat mijn ouders de neiging om zich te verkleden ons een drieling, maar ik weet dat het de kleur van onze huid. En we zijn opgegroeid in Surrey. Try walking down any street in Surrey today – it might be easier to count the number of white faces you see rather than the brown ones.

Nu bekijk ik het multiculturalisme door de lens van mijn kinderen. Uit de 25 kinderen in de rang van mijn dochter een klasse vindt u misschien wel twintig verschillende etniciteiten. Belangrijker, die verschillen worden gevierd. Waar anders vind je haar klasgenoot Sahej verkleed als Abraham Lincoln voor Historische Halloween, of Ginger verkleed als Aretha Franklin? Om ze te, kleur is iets wat je schilderen met, niet de toon van de huid van iemand. We should all be so lucky to see the world that way.

- Geoffrey in Victoria

De volgende dag vroeg ik de medewerkers te wijzen op mijn zoon's nieuwe vriend. Hij was de zelfverzekerde, uitgaande kind in de hoek – met 4 andere kinderen stuiteren om hem heen. Een paar jaar eerder overgenomen van Sierra Leone, hij was de enige zwarte kind op het kinderdagverblijf. Had mijn zoon beschreef zijn huidskleur, Ik zou moeten weten wie hij direct was. Echter, het was niet de jongen huidskleur of accent dat met mijn zoon geregistreerd als “verschillend”, maar het was het geluid van zijn lach en de kleur van zijn broek. .     – Erin in Vancouver