So it’s ironic that when I was 24 years old and looking for something to do it was my Scottish mother who shared the recipe for Antipasto with me. It turns out that she had become quite expert at making this very Italian recipe – in an effort to fit in with my dad’s family.

It is also ironic that my partner-in-making-antipasto is of Irish descent. And so the Celtic-Italian Antipasto tradition continued. Every year since 1979 we have made antipasto together. We have laughed together, cried together and broken more than our share of mason jars together. Over a steaming canner we have shared the joys and heartbreaks of our lives as our families grew. Antipasto Day became a tradition we cherish.

This year something magical happened.

Without a lot of organizing on our part our daughters (and one daughter’s daughter) showed up to help with Antipasto. There they were chopping, talking, nervously filling jars for the first time, and sharing a lifetime of memories. As my “Antipasto Friend’ and I looked at each other across the room we both knew that we were embedding this tradition into the next generation. From southern Italy, to my Scottish mother, to our hybrid Italian-Irish team.. onto our own children who are a wonderful mix of Irish, Szkocka, Swiss, French Canadian, Swiss… Antipasto lives on. And each jar contains rich memories and stories that nourish us inside and out.

-Maria in Vancouver

I ożenił się z kobietą, która jest czwarta generacja Canadian z pochodzenia irlandzko-katolickiego. Jako dziecko, jej ojciec będzie przeciągać się z rodziną do kościoła w każdą niedzielę. Ale wtedy miał świecki epifanii – golf – i oddanie zastąpić modlitwę. Dzisiaj, Suma religii w rodzinie mojej żony składa się z szybkiej, przeważnie niezrozumiałe, grace before meals.

Moja żona i ja jesteśmy ateistami. Nie ma śladu religii w naszym domu. . Postrzegamy je jako kulturowe, nie religijny, icons.

Nigdy nie było żadnych religijnych lub kulturowych konfliktów w naszym domu, zanim dzieci urodziły lub od. . They couldn’t be more dissimilar from one another. Młodszy jest wierną kopią swojej matki. Kiedy była młoda ona mówić non-stop, tak jak jej matka nie jako dziecko (lub tak mi powiedziano i nie mam problemów z wiarą go). Rodzina mojej żony nazwał ją “Gawędziarski”. I 30 i tak rok później nazwali naszą córkę, “trochę Chatty”.

Moja starsza córka, z jej cech semickich, wygląda tak jak ja. Ona określa siebie jako Żyda. Wielu jej przyjaciół są Żydami, ona jest wyjazd do Izraela z jej żydowskiego chłopaka, falafels i matzoh piłka zupa jest wśród swoich ulubionych potraw. Kilka lat temu brała udział w kolacji szabat w jednej z jej żydowskiego domu przyjaciela. Kochała elementy religijne: piosenki, modlitwy i błogosławieństwa. Wróciła do domu w nocy z poczuciem deprywacji – she had been denied exposure to the religious side of being a Jew.

Moja młodsza córka poszła do samych daycares i szkół w tym samym mieście, jak jej starsza siostra. Ona siebie określa jako Kanadyjczyk z pochodzenia żydowskiego i Irish-katolicki. Jest oddany ateistą. Right now she’s traveling through Southeast Asia and is far more interested in the history and politics of the region than the religious shrines.

Samym domu, samo wychowanie, same środowiska. Jak wytłumaczyć różnice w moich córek’ self-identyfikacje? Nie mam pojęcia,. Wiem jednak, że czuję się bardzo szczęśliwy, że żyję w społeczeństwie - w kraju – gdzie kulturowe samoidentyfikacji jest osobisty wybór bez żadnych konsekwencji. Nie tylko jest to dopuszczalne, it’s encouraged.

- Carl w Winnipeg