So it’s ironic that when I was 24 years old and looking for something to do it was my Scottish mother who shared the recipe for Antipasto with me. It turns out that she had become quite expert at making this very Italian recipe – in an effort to fit in with my dad’s family.

It is also ironic that my partner-in-making-antipasto is of Irish descent. And so the Celtic-Italian Antipasto tradition continued. Every year since 1979 we have made antipasto together. We have laughed together, cried together and broken more than our share of mason jars together. Over a steaming canner we have shared the joys and heartbreaks of our lives as our families grew. Antipasto Day became a tradition we cherish.

This year something magical happened.

Without a lot of organizing on our part our daughters (and one daughter’s daughter) showed up to help with Antipasto. There they were chopping, talking, nervously filling jars for the first time, and sharing a lifetime of memories. As my “Antipasto Friend’ and I looked at each other across the room we both knew that we were embedding this tradition into the next generation. From southern Italy, to my Scottish mother, to our hybrid Italian-Irish team.. onto our own children who are a wonderful mix of Irish, סקאַטיש, Swiss, French Canadian, Swiss… Antipasto lives on. And each jar contains rich memories and stories that nourish us inside and out.

-Maria in Vancouver

איך באהעפט אַ פרוי וואס איז 1/4 דור קאַנאַדיאַן פון איריש-קאַטהאָליק אַראָפּגאַנג. ווי אַ קינד, איר פאטער וואָלט שלעפּן די משפּחה צו קירך יעדער זונטיק. אבער דעמאָלט ער האט אַ וועלטלעך יפּיפאַני – גאָלף – און פּאַטינג ריפּלייסט תפילה. הייַנט, די סאַכאַקל גאַנץ פון רעליגיע אין מיין פרוי 'ס משפּחה באשטייט פון אַ גיך, מערסטנס ינגקאַמפּראַכענסיבאַל, grace before meals.

מייַן פרוי און איך זענען ייטיאַס. עס איז קיין אָנצוהערעניש פון רעליגיע אין אונדזער היים. . מיר מיינונג די ווי קולטור, ניט רעליגיעז, icons.

עס האט קיינמאָל געווען קיין רעליגיעז אָדער קולטור קאָנפליקט אין אונדזער שטוב איידער די קינדער זענען געבוירן אָדער זינט. . They couldn’t be more dissimilar from one another. די יינגער איז די ספּיטינג בילד פון איר מוטער. ווען זי איז געווען יונג זי וואָלט רעדן ניט-האַלטן פּונקט ווי איר מוטער האט ווי אַ קינד (אָדער אַזוי איך בין דערציילט און איך האָבן קיין קאָנפליקט גלויביק עס). מייַן פרוי 'ס משפּחה דאַבד איר “טשאַטטי”. און 30 אָדער אַזוי יאָרן שפּעטער זיי גערופן אונדזער טאָכטער, “קליין טשאַטטי”.

מייַן עלטער טאָכטער, מיט איר סאַמיטיק פֿעיִקייטן, קוקט ווי מיר. זי זיך-יידענטאַפייז ווי אַ איד. פילע פון ​​איר פריינט זענען ייִדיש, זי ס געפארן צו ישראל מיט איר ייִדיש בויפרענד, פאַלאַפעלס און מאַטזאָה פּילקע זופּ זענען אַמאַנגסט איר באַליבט פודז. א ביסל יאָרן צוריק זי אַטענדאַד אַ שבת מיטאָג בייַ איינער פון איר אידישע פרייַנד 'ס הויז. זי ליב געהאט די רעליגיעז קאַמפּאָונאַנץ: די לידער, תפילות און בלעסינגז. זי געקומען היים אַז נאַכט מיט אַ חוש פון דעפּראַוויישאַן – she had been denied exposure to the religious side of being a Jew.

מייַן יינגער טאָכטער זענען צו דער זעלביקער דייקערז און שולן אין דער זעלביקער קוואַרטאַל ווי איר עלטערע שוועסטער. זי זיך-יידענטאַפייז ווי אַ קאַנאַדיאַן פון ייִדיש און איריש-קאַטהאָליק אַראָפּגאַנג. זי ס אַ באגאנגען אַפּיקוירעס. Right now she’s traveling through Southeast Asia and is far more interested in the history and politics of the region than the religious shrines.

זעלביקער היים, זעלביקער דערציונג, זעלביקער ינווייראַנמאַנץ. How to explain the differences in my daughters’ self-identifications? איך האב קיין געדאַנק. איך טאָן וויסן אָבער, that I feel extremely fortunate that I live in a community - and in a country – ווו קולטור זיך-לעגיטימאַציע איז אַ פּערזענלעך ברירה מיט קיין פאלגן. נישט בלויז איז עס קאָשער, it’s encouraged.

- קאַרל אין ווינניפּעג