It was a warm summer day in July of 2010. My father and I were on our way to the grocery store as usual on a Wednesday evening. We always had these ‘talks’ whenever we were in the car together. These ‘talks’ were about my father’s experiences and words of wisdom, but a lot of those words flew over my head like the many birds soaring past the roof of my car, looking for a place to rest.

During that car ride, my father casually mentioned to me the importance of a Sikh’s turban and then he said, “You know, maybe you should start wearing one to at home. Try it out and see how you like it”. That night, curiosity got the best of me and I decided to use a long piece of turban fabric to try to tie a turban. The moment I finished tying the turban, I saw much more than Jaspreet wearing a turban; I saw a disciple of the guru, looking for truth and his identity. This practice continued for the rest of summer.

September came along so it was time to go back to school. I remember that day vividly. I was wearing a bright orange turban. I decided to take the side door entrance to get to my class. Those 100 meters to get to my class were the longest 100 meters that I have ever had to travel as time seemed to slow down. From the corner of my eyes, I could see that my friends who lined the halls took a second look in my direction when I walked towards them. When I arrived to class and sat beside some of my good old friends, one of them turned to me and said “What’s with the turban?"

At that moment, I had a choice; I could have ignored that comment or I could have informed him about my choice and the importance of the turban. I made the latter decision. I responded, “The turban is basically an article of faith used to protect my long hair and cover my head as sign of respect to the guru (spiritual leader), and it is part of my proud identity as a Canadian Sikh”. My friend responded, “Mad respects, that’s cool”. From that point on, I did not feel ashamed of who I was and who I am today. At that point, I realized that the words of wisdom that once flew above my head have now taken rest and have been fully absorbed by my consciousness and my heart. I am a proud Canadian Sikh.

- Jaspreet in Mississauga 

רעדאַקטאָר 'ס באַמערקונג: די פינף ריסיפּיאַנץ פון דעם יאָר ס סעוואַ פעלאָושיפּ, אַ פּראָגראַם פֿאַר יונג אַספּיירינג פירער אין די פּיל קאנט פון אָנטאַריאָ, יעדער געשריבן אַ דערציילונג ווי טייל פון זייער כאַווערשאַפט פּראָגראַם. Their contributions are grouped together here. This submission, and the one immediately preceding, speak to a similar theme.

There was no Immigration assistance available to my parents during theנב difficult times.

מייַן פאטער אנגעהויבן ארבעטן ווען ער איז געווען 17 יאָרן אַלט ווי אַ באַרבער אין באַטהורסט, NB. ביידע פון ​​מיין עלטערן האבן ניט רעדן ענגליש. My father learned to speak English and French while working in Bathurst.N.B.

מייַן עלטערן אריבערגעפארן צו סיינט יוחנן, נב אין 1961 און מוטער אַטענדאַד נאַכט שולע אין סיינט יוחנן וואָקאַטיאָנאַל שולע צו לערנען צו רעדן ענגליש. בשעת איך איז געווען אַטענדינג יינגער הויך שולע, איך איז געווען אַסיסטינג מיין מוטער מיט איר גראַמאַטיק און קאַנווערסיישאַנאַל לעקציעס. מייַן פאטער, די עלדאַסט פון דער 4 ברידער, איז געווען פאַראַנטוואָרטלעך פֿאַר העלפּינג די יינגער ברידער צו באַקומען געגרינדעט אין סיינט יוחנן, נב., וואָס איז טייל פון דער איטאַליעניש משפּחה קולטור. איצט איינער פון מיין פאטער 'ס ברידער האט אַ מצליח געשעפט ווי אַ באַרבער / האַירסטיליסט ווי מיין שפּעט פאטער האט ווען ער איז געווען לעבעדיק.. Working at that young age to support the family and at the same time helping other family members was difficult during those times.

אָבער, מיט פעסטקייַט, מוט, אמונה און שווער אַרבעטן מיין פאטער פּראַספּערד, צוזאמען מיט קיין משפּחה מיטגליד אָדער פרייַנד ווער דארף זייַן הילף אין קיין וועג… אין סיינט יוחנן, נב מיין פאטער אַטשיווד זייַן 4 דיגרי אין די קניגהץ פון קאָלומבוס און פרעזידענט פון ליאָנס קלוב, מערב סיינט יוחנן טשאַפּטער. All these valuable skills my father passed onto me to help others grow in life and not to take anything for granted and to keep strong and positive.

- ראָסאַליאַ אין סיינט יוחנן, N.B.

מייַן פאטער רעדט פאַרסי, און נאָך געדענקט אַ קליין ביסל פון ענגליש. אין די בעטן פון דער שטעקן, מיין מוטער האט געמאכט אַ רשימה פון פּשוט פראַסעס אין פאַרסי אַזוי אַז זיי קענען נוצן זיי ווען ינטעראַקטינג מיט מיין פאטער. איך אָבסערווירן און בין גערירט דורך זייער השתדלות בעשאַס מיין וויסיץ. מיט אַ גרויס האַנדלען פון זאָרג און רעספּעקט, זיי איבערחזרן די פראַסעס פון דעם ביכל אין זייַן צימער, בשעת ווייַזונג אים די פאַרסי דרוק שכייניש צו די פראַסעס. פּשוט דאס, ווי "לאָזן ס עסן", "איך בין געגאנגען צו העלפן איר איצט". עס איז אַ פּלאַץ וואָס איז פאַרפאַלן אין איבערזעצונג. אָבער, מיט דעם שטעקן ס פרווון, אַ קוק פון דערקענונג אויס אין מיין פאטער 'ס פּנים, along with a smile and then he starts conversing with them in whatever language he can remember.

צו מיר, דאָס איז מאַלטיקאַלטשעראַליזאַם בייַ זייַן בעסטער, דייווערס מענטשן, טריינג צו דערגרייכן יעדער אנדערע, באַקומען בעריערז און ינטעראַקט מיט איינער דעם אנדערן. ווען איך זען די ינעראַקשאַנז, איך פאַרשטיין אַז הערצער זענען קאַנעקטינג ערשטער, עס איז אַ אָופּאַנאַס און ווילינגנאַס אויף אַלעמען ס טייל צו יבערגעבן, צו דערגרייכן די אנדערע מענטש ס ינער זייַענדיק, דעמאָלט קומט די ווערטער. דורך די שערד יקספּיריאַנסיז איך זען אונדזער שערד מענטשהייַט באַשייַמפּערלעך זיך. פֿאַר מיר דאָס איז אַ מאָמענט אָנגעפילט מיט שטאָלץ צו זייַן קאַנאַדיאַן, and joy that my parents chose this country as their second and main home.

- ירען אין טאָראָנטאָ