I was really excited as I was going to experience snow for the first time in my life. Very first day of the school, it was storming. I probably fall couple of time on the way to school in that day. The cold was unbearable for me. Still I found it was fun to cope up with the weather. The most beautiful thing I enjoyed after coming here was the environment of the school. Everybody is so welcoming and helpful. I was involved with different cultural club in the school. That gave me the opportunity to meet lots of friends from different part of the world. I am so blessed to have my two best friends whom I met at the University of New Brunswick Saint John. One is from Canada another one is from UAE.

After I completed my graduation, I was involved with the Saint John Multicultural and Newcomers Resource Center. Here again I meet lot of people from different region through different activities. So after I have moved to Saint John, I had the opportunity to learn about different culture, food and I am enjoying it every bit of it.

 - Nazma in Saint John, Σημείωση

In 1964 ο σύζυγός μου, 4-year-old γιος και εγώ μετανάστευσε από τη Σκωτία στην μικρή πόλη Οντάριο – Orillia, Mariposa Stephen Leacock του. Ήμασταν εύκολα αφομοιώνονται στο κυρίως λευκού πληθυσμού του Καυκάσου, πολλές δεύτερης και τρίτης γενιάς είναι απόγονοι των πρώτων αποίκων. Ήταν μια εύκολη μετάβαση για μας που μετακινούνται από τηΣε�ια χώρα στην άλλη. Εμείς έγιναν δεκτές και έκανε ευπρόσδεκτη, καθώς υπήρχαν αρκετές οικογένειες μεταναστών από την Αγγλία και τη Σκωτία ζουν ήδη μαζί με ένα μικρό, well established Italian community.

It was not the norm for aIl newcomers.

In 1967 I saw a young Asian couple with a little boy carrying their laundry to a nearby laundromat and commented to my husband on how strange and lonely it must be for them as they were the only Asian family in our small town. Αποδείχθηκε ότι ο νεαρός άνδρας ήταν ένας χημικός που εργαζόταν για την ίδια εταιρεία, ο σύζυγός μου. Αυτός και η γυναίκα του και ο γιος του είχε μόλις φτάσει από τη Σεούλ, Νότια Κορέα και έτσι αποφάσισε να μάθετε πού ζούσαν, και θα τους καλέσει να ενωθούν μαζί μας για μια κίνηση να τους δείξουμε την περιοχή. Τα ονόματά τους ήταν Yong Jin και Jong Song και δύο-year-old γιος τους πήρε το όνομά του Sonny. Yong μίλησε αγγλικά αρκετά καλά, αλλά Jong, ο οποίος ήταν δάσκαλος, δεν μιλούσε αγγλικά. Ζούσαν σε ένα πάρκο ρυμουλκών, αφού είχε δυσκολία ενοικίαση κατάλληλων χώρων, due in part to their ethnicity.

Μετά από να περάσει μια ευχάριστη ημέρα οδηγώντας τους μέσα από την περιοχή Muskoka, αναπτύχθηκε μια σχέση που έχει διαρκέσει μέχρι σήμερα. Εμείς γελάμε για την εκδρομή τώρα. Jong και μου κάθεται στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου, με δύο μικρά παιδιά μας, χαμογελώντας και κουνώντας το ένα στο άλλο και δεν μπορούν να καταλάβουν μια λέξη είτε μας έλεγε, επτά χρονών γιο μας κάθεται μεταξύ των ανδρών που ενεργεί ως μεταφραστής για Yong, όπως ο σύζυγός μου είχε μια πολύ έντονη προφορά της Σκωτίας και Yong δεν μπορούσα να καταλάβω μερικές λέξεις.  From that day we became their Canadian family.

Έχουμε μοιραστεί τη θλίψη τους όταν Sonny σκοτώθηκε παίζει χόκεϊ δρόμο, ευτυχία τους, όταν οι τρεις κόρες τους γεννήθηκαν και την ημέρα που έγινε υπερήφανος καναδική πολίτες. Over the years our lives and those of our children have been enriched through this friendship and learning of another culture.

Ήταν καλή μας τύχη η ημέρα Jong Yong και είπε ναι σε αυτήν τη μονάδα δίσκου. Little did we know it was the beginning of a long and mutually enriching journey together.

- Audrey στο Βανκούβερ

Η κυρία στο γραφείο νταντά θέσει τα κομμάτια μαζί. Είχε μόλις λάβει αίτηση από μια κυρία που ονομάζεται Γκρέις που είχε τέσσερα παιδιά της δικής της. Χάρη ήθελε μια δουλειά που ήταν κοντά στο σπίτι της και ότι θα φιλοξενήσει τη φροντίδα της οικογένειάς της ανάγκες. Χρειάστηκε μόνο μία συνάντηση για την Χάρη και εγώ να αποφασίσει που θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε. Εκείνη την ημέρα ήταν επίσης η αρχή μιας δια βίου φιλίας. Είτε scouting τα καταστήματα κήπο μαζί με την άνοιξη ή το μυστικό των συναλλαγών ευχολόγια τα Χριστούγεννα, we have enjoyed each other’s company and supported each other when we were needed.

Κόρες της babysat τα παιδιά μου; τα παιδιά μου ήταν οι συνοδοί στο γάμο της κόρης της; και θεία Γκρέις ήταν ο πρώτος που καλούνται να αποφοιτήσεις σχολείο και στο γάμο του γιου μου το περασμένο καλοκαίρι. Πάνω από τριάντα χρόνια αργότερα, έχουμε φάει Trinidadian τροφίμων, φιλοξένησε τους φίλους και την οικογένεια από την "πίσω στο σπίτι", και τώρα είναι τελικά πρόκειται να Τρινιντάντ να βιώσουν "πίσω στο σπίτι" μαζί. Περιπέτειες μας συνεχίζουν! Αναρωτιέμαι τι ζωή μου θα ήταν όπως χωρίς επιείκεια ...

- Margaret στο Δέλτα, Π.Χ.