سریع به جلو و چند سال من هشت ساله هستم. مادر بزرگ من از چند سال پیش مرده است; پدر بزرگ من این است که به زندگی بر روی پشت خود را در Oakville. مادر من می کند سفر وجود دارد به دیدار و به پایان می رسد تا آوردن او را به خانه به ونکوور با ما زندگی می کنند, جایی که او بخشی از خانواده برای 13 سال آینده بود تا زمانی که او مرده. این بود که قرار گرفتن در معرض اول من به ارزش بزرگ شدم با, but it is the example that has stuck with me.

در این روز, من خواهد بود در حال قدم زدن در خیابان و مردم به من و متوقف می گویند: "تو وانگ, شما نمی?"ناگزیر من به کشف کنند که ما در مدرسه ابتدایی با هم و یا در همان محله بزرگ شد و آنها من را به یاد داشته باشید از آن زمان. به عنوان یکی از سه تا از بچه ها تاریک - دو نفر دیگر از برادران من – در مدرسه من, در کلیسا, در محله من, ما از میان جمعیت ایستاده بود. من می خواهم به فکر می کنم بخاطر آن بود که پدر و مادر من تمایل به ما سه لباس, اما من می دانم که این رنگ، رنگ پوست ما بود. و ما در سوری بزرگ. Try walking down any street in Surrey today – it might be easier to count the number of white faces you see rather than the brown ones.

در حال حاضر چند فرهنگی به نظر من از طریق لنز از فرزندان من. از 25 بچه ها در کلاس دختر من یک کلاس شما شاید بیست اقوام مختلف را پیدا کنید. از همه مهمتر, این تفاوتها را جشن گرفتند. کجا دیگر می Sahej همکلاسی خود را در لباس آبراهام لینکلن تاریخی هالووین شما, یا زنجبیل به عنوان آرتا فرانکلین لباس? به آنها, رنگ چیزی است که شما با رنگ است, تن پوست کسی نیست. We should all be so lucky to see the world that way.

- جفری در ویکتوریا