เติบโตขึ้นมาเป็นเด็กผู้ลี้ภัยเป็นเรื่องยาก. คำถามแรกที่ผมมักจะถามคือ “where are you from?” คำตอบง่ายคือปากีสถาน. มันเป็นส่วนหนึ่งของฉัน. นอกจากนี้, ฉันคิดว่าที่อาศัยอยู่ในแคนาดาเป็นเรื่องยาก. ฉันถูกรังแกถูก “Paki”, พ่อแม่ผู้ปกครองป้องกันของฉันไม่อนุญาตให้ฉันไป sleepovers และภาพยนตร์และเสื้อผ้าของฉันกลิ่นเครื่องเทศเช่นปากีสถานแม่ของฉันที่ใช้ในอาหารแบบดั้งเดิมของเรา. I was caught between two worlds and didn’t know how to reconcile them.

ผมไม่แน่ใจว่าเมื่อมันเกิดขึ้น แต่บางครั้งในช่วงปีที่โรงเรียนประถมของฉัน, บอกว่าฉันเป็นจากปากีสถานก็ไม่ได้คำตอบที่ง่ายที่จะให้. ความทรงจำและการใช้ชีวิตในประเทศแคนาดาของฉันกลายเป็นที่คุ้นเคยมากกว่า. พ่อแม่ของฉันสนับสนุนให้ฉันเพื่อเฉลิมฉลองและนำไปสู่​​บ้านใหม่ของฉันและจำหนึ่งฉันซ้าย. I remember attending my Citizenship Ceremony and excitedly telling my 5^th เกรดนางครู. Burnett that I was now a Canadian.

I volunteered at an MPP’s office and had my first trip to Ottawa where I called my mom from the Peace Tower at the Parliament of Canada in awe of where I was standing.

ในช่วงปี�คุณมาจากที่ไหน��ิญญาตรีของฉันที่มหาวิทยาลัยโตรอนโต, ผมเริ่มที่จะเดินทางในช่วงฤดู​​ร้อน. ทำงานในต่างประเทศในชุมชนต่างๆ, ฉันถูกถามคำถามเดียวกันที่ผมได้รับการขอร้องในประเทศแคนาดา “Where are you from?"ฉันตอบ, "จากแคนาดา"

คำถามต่อไปคือ “ที่ที่คุณอยู่จริงๆจาก?"ในแห้ว, ความกลัวบางครั้ง, ผมจะตอบ, “ผมเกิดในปากีสถาน แต่ฉันเติบโตขึ้นมาในแคนาดา”. I was very proud of my Pakistani birth and early years but I was also very sure that my home was now Canada.

ใน 2009, ครอบครัวของฉันได้ตัดสินใจที่จะกลับไปยังปากีสถาน. ผมรู้สึกตื่นเต้นและประสาท. ก่อนที่เราจะออกจากแคนาดา, ผมจำได้ว่าไม่มีใครคิดจะถามฉันที่ฉันได้จาก – ผมพูดได้อย่างคล่องแคล่วภาษาอูรดู, wear the traditional shalwar kameez and will not stand out in a crowd.

เมื่อเรามาถึงในลาฮอร์, ผมเดินออกไปกับครอบครัวของฉันและสั่งจานชนะจากถนนขาย. ฉันเพิ่งเริ่มต้นที่จะกินมันเมื่อเสียงผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังผมถามอย่างเงียบ ๆ “App hain Kahan se?” ความหมาย “Where are you from?”

ฉันไม่สามารถเชื่อว่ามัน. ไม่ได้ที่นี่!

ผมเกิดมาเพียงไม่กี่ชั่วโมงจากลาฮอร์ที่อยู่ในเมืองที่เรียกว่า Sargodha. ฉันบอกเธอฉันเป็นจากปากีสถาน. She wasn’t convinced and asked again.

ผมบอกว่า, “ผมเกิดในปากีสถาน แต่เติบโตขึ้นมาในแคนาดา” เราหลงขึ้นสนทนาและพูดคุยเกี่ยวกับชีวิตของเราในส่วนต่างๆของโลก. ฉันไม่สามารถช่วย แต่คิดว่าของบุคคลที่ผมจะถ้าครอบครัวของฉันไม่เคยออกจากปากีสถาน. เมื่อผมกลับมาถึงในประเทศแคนาดา, ฉันถูกจมโดยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ว่า “บ้าน” when I saw Toronto.

วันนี้, ฉันยังคงได้รับการถามมาจากไหน. ที่จะบอกว่าฉันปากีสถานแคนาดาเป็นคำตอบที่ง่ายและเหมาะสมที่จะให้. ฉันอาจจะได้เกิดในส่วนหนึ่งของโลกและเพลิดเพลินในความทรงจำที่ไม่กี่คนที่ฉันมี แต่แคนาดาเป็นบ้านของฉัน. ร่วมกัน, สองสถานที่ได้ทำให้ฉันว่าฉันเป็นใครและการที่, I am grateful.

-Sadia ใน Mississauga

มันเป็นเช่นใช้เวลาที่น่ารื่นรมย์ในความหลากหลายทางวัฒนธรรมของเรา (และนามสกุล, ผมเชื่อว่าประเทศของเรา) ที่ฉันไม่เคยลืมนี้. ฉันหวังว่านี้เป็นวิธีการที่ผู้เข้าชมคนอื่น ๆ รู้สึกเมื่อพวกเขาใช้เวลาในแคนาดา, ตามที่มันพูดอะไรเป็นพิเศษเกี่ยวกับประเทศของเรา - สถานที่ที่เราเฉลิมฉลองมรดกของเราที่แตกต่างกัน, แต่ยังหลายสิ่งที่เรามีเหมือนกันและถือรัก, understanding just how high the stakes are.

และอย่างน้อยหนึ่งคนจากไป, สังเกตเราสำหรับสัปดาห์, มันดูราวกับว่าพวกเราทั้งหมดในวันหยุด; สำหรับเรา, we were home.

- การ์เมนในโตรอนโต