ผู้หญิงคนหนึ่ง, พวกเขา, อบขนมปังอัฟกานิสถานประเพณีของเธอให้เราเพลิดเพลินไปกับเราได้พูดคุยเป็นรอบโต๊ะอาหารค่ำของเธอต่อสู้ของพวกเขา, การเดินทางของพวกเขาไปป่วนแคนาดา, และความฝันของพวกเขาสำหรับอนาคตมากมายสำหรับเด็กของพวกเขา. Huma นอนอยู่บนโซฟาในอพาร์ตเมนต์ของเธอ Burnaby ขนาดเล็กที่มีบุตรชายสองคนของเธอวัยรุ่นในหนึ่งห้องนอน. สามีของเธอยังคงอยู่ในประเทศรัสเซีย, ที่ครอบครัวเดิมวิ่งระหว่างสงคราม. เธอคิดถึงเขา, และคิดถึงแง่มุมของชีวิตในอดีตของเธอในฐานะพิธีกรรายการโทรทัศน์คาบูลหญิงคนแรกของใน 70, well-known and well-respected.

แม้จะมีชนชาติหันยากจนตกระกำลำบากและในบางกรณีในแวนคูเวอร์, และแม้จะมีการเรียนรู้ภาษาใหม่และศุลกากรที่ค่อนข้างแปลกไปพวกเขา, Huma และผู้หญิงคนอื่น ๆ แสดงความสุขในการดำรงชีวิตที่นี่. โอกาสที่จะอาศัยอยู่ในแคนาดาเป็นสิ่งที่พวก treasured. พวกเขาพลาดสมาชิกในครอบครัวของพวกเขากลับบ้านในประเทศของพวกเขาว่า, และเรื่องราวของพวกเขาทำให้ฉันต้องการที่จะทำให้แวนคูเวอร์ปลอดภัยมากยิ่งขึ้น, more inclusive place for them to thrive.

แทนที่จะเป็นเหยื่อของสถ​​านการณ์เรื่อย ๆ, ฉันเห็นผู้ลี้ภัยอย่างแข็งขันปรับตัวเข้ากับภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมของพวกเขาใหม่, และสร้างความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมที่เพิ่มความหมายไม่เพียง แต่จะชีวิตของพวกเขา, แต่เพื่อชีวิตของคนที่พวกเขากอด, รวมตัวเอง. ผมประหลาดใจที่ curiousity ของผู้หญิงและการเปิดกว้างและความสามารถในการตั้งคำถามของฉันเองจะยังคงอยู่อย่างนั้นถ้าฉันถูกผลักดันเข้าสู่สภาพแวดล้อมทางวัฒนธรรมใหม่. โอกาสที่จะฟังเรื่องราวของพวกเขาขยายมุมมองของตัวเองของวัฒนธรรมที่ใช้ร่วมกัน: ผู้หญิงยังคงเปิดให้ใช้มุมมองใหม่ในขณะที่การแสดงส่วนต่าง ๆ ของเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของพวกเขากับเพื่อนใหม่ของพวกเขา, เพื่อนร่วมงาน, และเพื่อนบ้าน, parts they cherished close to their hearts.

สำหรับนโยบายวัฒนธรรมหลากหลายที่มีความหมายในระดับชุมชน, เราพึ่งพาในระดับหนึ่งของการเปิดกว้างระหว่างแคนาดาและผู้มาใหม่, กับความสามารถของเราที่จะเห็นตัวเองสะท้อนให้เห็นในที่อื่น ๆ, และท้ายที่สุด, เมื่อตั้งใจของเราที่จะสร้างสะพานเชื่อมการแบ่งแยกระหว่าง 'เรา' และ 'พวกเขา' เพื่อที่เราจะเหลือเพียงและสะดุดตามากที่สุด, 'เรา.'

- Lindsay ในแวนคูเวอร์