Mar sin, tá sé ironic go nuair a bhí mé 24 Bhí bliain d'aois agus ag féachaint do rud éigin a dhéanamh ar mo mháthair hAlban a roinn an t-oideas le haghaidh Antipasto liom. Casadh sé amach go raibh sí a bheith go maith saineolaí ag déanamh an t-oideas an-Iodáilis – in an effort to fit in with my dad’s family.

Tá sé an scéal chomh maith go bhfuil mo pháirtí-i-a dhéanamh-antipasto de bhunadh na hÉireann. Agus mar sin lean an Antipasto traidisiún Ceilteach-Iodáilis. Gach bliain ó shin 1979 atá déanta againn le chéile antipasto. Táimid tar éis a gáire le chéile, cried le chéile agus briste níos mó ná ár sciar de prócaí cloiche le chéile. Thar CANNER steaming mór dúinn a roinnt ar an sólás agus heartbreaks ar ár saol mar a d'fhás ár dteaghlaigh. Antipasto Day became a tradition we cherish.

This year something magical happened.

Gan a lán de a eagrú ar ár gcuid dár iníonacha (agus iníon amháin iníon) Léirigh suas chun cabhrú le Antipasto. Tá raibh siad ag chopping, ag caint, prócaí nervously líonadh don chéad uair, agus a roinnt ar feadh an tsaoil de cuimhní cinn. Mar a d'fhéach mo "Antipasto Friend 'agus mé ag gach ceann eile ar fud an tseomra muid araon a fhios go raibh muid ag neadú an traidisiún seo isteach ar an chéad ghlúin eile. Ó nDeisceart na hIodáile, le mo mháthair hAlban, chun ár bhfoireann Iodáilis-Gaeilge hibrideach.. isteach ar ár bpáistí féin atá meascán iontach na Gaeilge, Na hAlban, Na hEilvéise, Fraincis Cheanada, HEilvéise ... saol Antipasto ar. And each jar contains rich memories and stories that nourish us inside and out.

-Maria i Vancouver