“Kablunak itik! Kablunak itik! Leggen op de brancard schopte ze haar benen tegen de vangrails en schreeuwde op de top van haar longen. Ik wist niet veel Inuktitut maar ik wist kablunak Itik: white asshole.

Ik haren maar deed mijn best om mijn kalmte te behouden. Zoals ik liet de vangrail, de luide klank onderbrak haar belediging. “Should you require further care you are more than welcome to make an appointment to come back and see us at the clinic.”  It was not the first time Lucy had caused a scene at the health centre in this small northern community but this was by far the most dramatic.

De volgende ochtend de Community Health Worker aangekomen in mijn kantoor. De officiële rol van Helen's was gezondheidsbevordering en-educatie, maar ze werkte ook buiten haar werk taken. , schijnbare bijna bang dat ze ging zonder mijn toestemming. . "Ze voelt zich echt slecht.

Ik haalde mijn schouders. Verpleegkundigen zijn de voorruit op de gezondheidszorg snelweg en regelmatig geconfronteerd met het puin van de patiënt frustraties. Ik had weg slechter in andere situaties komen.  Helen studied my face intently.  “She wants you to come to her house.”  This made me instantly uneasy but in my short time at the health centre I had come to trust Helen and decided I should give in to her soft persistence.

Toen we aankwamen ik volgde Helen in het huis; Lucy zat aan haar keukentafel. . I’m really sorry for yesterday.  When Helen told me you were from Yellowknife I was so embarrassed.   I would never treat anyone from the North that way.” She insisted I have some caribou soup she had made that morning.

Hoe meer ik luisterde hoe meer ik kon samen stuk haar frustraties. Haar complexe zorgbehoefte bedoeld frequente bezoeken aan het gezondheidscentrum en uitleggen van haar geschiedenis aan elke nieuwe verpleegkundige en arts die naar de stad kwamen. , en de volgende zou gewoon veranderen het weer terug. . Helen wist dat waar Ik was van zou schelen Lucy.  I accepted a second bowl of soup.

Helen zei nooit veel over de gebeurtenissen na die dag. De instrumentale makelaar van vertrouwen tussen onze twee culturen, ging ze verder op, making sure Lucy and I had a cup of tea at every appointment.

In de komende paar jaar, mijn werk in Lucy's gemeenschap nam geleidelijk aan af als mijn leven in Yellowknife uitgegroeid tot een reguliere baan in de afdeling spoedeisende hulp. , Ik kwam op de verschuiving naar Lucy daar te zien. Ze was ingevlogen door de lucht ambulance met een longontsteking en werd in afwachting van de toelating tot de medische eenheid boven. , gekruld op haar zij op de brancard. , maar als ze me herkende haar glimlach groeide. . "Het is zo goed om een ​​vriend te zien."

- Scott in Yellowknife