Մեծանում է որպես ներգաղթային երեխա ծանր էր. Առաջին հարցը ինձ հաճախ հարցնում էր, “where are you from?” Հեշտ պատասխանը Պակիստան. Դա մի մասն ինձ. Բացի այդ, Ես մտածեցի, ապրում են Կանադայում դժվար էր. Ես հետապնդվում են որպես “Paki”, իմ պաշտպանական ծնողները թույլ չէր տալիս ինձ գնալ sleepovers եւ ֆիլմերի եւ իմ հագուստը smelled նման պակիստանյան համեմունքների մամաս օգտագործվող մեր ավանդական սնունդ. I was caught between two worlds and didn’t know how to reconcile them.

Ես վստահ չեմ, թե երբ դա տեղի ունեցավ, բայց երբեւիցե ժամանակ իմ տարրական դպրոցական տարիների, ասելով, որ ես եղել Պակիստանի այլեւս հեշտ պատասխան տալ. Իմ հուշերն ու կյանքի Կանադայում ավելի ծանոթ. Իմ ծնողները քաջալերեց ինձ նշելու եւ նպաստել իմ նոր տունը, եւ հիշում է, ես մնացել. I remember attending my Citizenship Ceremony and excitedly telling my 5^րդ դասարանի ուսուցիչ Տիկին. Burnett that I was now a Canadian.

I volunteered at an MPP’s office and had my first trip to Ottawa where I called my mom from the Peace Tower at the Parliament of Canada in awe of where I was standing.

Ընթացքում իմ կուրսերում տարիներին համալսարանում Տորոնտոյի, Ես սկսեցի ճանապարհորդել ընթացքում Summers. Արտասահմանում աշխատող տարբեր համայնքներում, Ես հարցրեցի նույն հարցը ես արդեն հարցրել են Կանադայում “Where are you from?«Ես պատասխանել, «Կանադայից»

Հաջորդ հարցը, որ “Որտեղ դուք իսկապես են?«Ի վրդովմունքն, երբեմն վախ, Ես պատասխանելՈրտեղից եք:վել եմ Պակիստանի, բայց ես մեծացել է Կանադայում”. I was very proud of my Pakistani birth and early years but I was also very sure that my home was now Canada.

Մեջ 2009, իմ ընտանիքը որոշել է վերադառնալ Պակիստան. Ես հուզված ու նյարդայնացած. Մինչեւ մենք թողել Կանադա, Ես հիշում եմ, մտածում, ոչ ոք չի հարցնում, որտեղ ես եղել – Ես խոսում եմ Տիրապետում ուրդու, wear the traditional shalwar kameez and will not stand out in a crowd.

Երբ մենք ժամանել է Lahore, Ես դուրս եկա, իմ ընտանիքի հետ, եւ հրամայեց որ chana ուտեստ է փողոցային վաճառողի. Ես պարզապես սկսել ուտել, երբ կնոջ ձայնը ետեւում, ինձ հանգիստ հարցրեց “App kahan se hain?” իմաստ “Where are you from?”

Ես չէի հավատում դրան. Not այստեղ!

Ես ծնվել եմ միայն մի քանի ժամ drive ից Lahore է քաղաքում կոչվում Sargodha. Ես նրան ասացի, որ եղել է Պակիստանում. She wasn’t convinced and asked again.

Ես, “Ես ծնվել եմ Պակիստանի, բայց մեծացել է Կանադայում:” Մենք հարվածել մի զրույց, եւ խոսել մեր կյանքի տարբեր մասերում աշխարհում. Ես չէի կարող օգնել, բայց կարծում եմ, որ անձի, ես կլինեի, եթե իմ ընտանիքը երբեք չի թողել Պակիստան. Երբ ես ժամանեցի հետ Կանադայում, Ես ծանրաբեռնված այդ անբացատրելի ու գերբնական զգացումով “տուն” when I saw Toronto.

Այսօր, Ես դեռ կարող հարցնում, որտեղ եմ. Ասել, որ ես պակիստանյան - կանադական շատ հեշտ է եւ իրավունք պատասխանը տալ. Ես կարող են ծնվել մի մասը աշխարհի, եւ ախորժակ է մի քանի հուշերում ես, բայց Canada է իմ տուն. Միասին, երկու տեղերը արել ինձ ով եմ ես, եւ որ, I am grateful.

-Sadia եւ Mississauga

One day the father of two little boys approached me and asked if I might give his sons more English-sounding names.   My own opinion was that they might want to keep their names in order to hold onto something familiar in this new place.  But their father was adamant.

Մտածում հիմա, Ես հասկանում եմ, որ հայրս, եւ ես էլ բուժումը անունները որպես մշակութային խորհրդանիշ - նրանց հայրը ուզում անուններ, որոնք կարող են օգնել իր տղաները տեղավորվում այս նոր մշակույթի, and I was thinking about their names connecting them to the culture they had left behind.

Ես էլ խնդիրը լուրջ. , I hit on two names that were as close sounding as I could come to the names they had arrived with.

Տարիների ընթացքում ես նկատել ու զարմացան որ կամքի եւ վճռականության այդ վիետնամերեն ընտանիքների իջեցնել նոր արմատները, work hard and thrive in their new home.   I wonder how Ian and Neil have fared with the names they were given as they launched into their Canadian lives.  I hope they’ve served them well.

- Mary է Alberta

- Լուսանկարը Կրեդիտ: Փախստականները սպասում տրանսպորտի ձկնորսական նավակ; PH2 Phil Eggman [Հանրամատչելի], Wikimedia Commons-ի միջոցով