Vaxa upp sem innflytjandi barn var erfitt. Fyrsta spurningin sem ég var oft spurt var “þar ertu?” The þægilegur Svarið var Pakistan. Það var hluti af mér. Auki, Ég hélt að búa í Kanada var erfitt. Ég var einelti fyrir að vera með “Paki”, hlífðar foreldrar mínir ekki að leyfa mér að fara til sleepovers og kvikmyndir og fötin mín lyktaði eins og pakistanska krydd mamma notuð í hefðbundnum mat okkar. I was caught between two worlds and didn’t know how to reconcile them.

Ég er ekki viss hvenær það gerðist en einhvern tíma á grunnskólanum mínum árum, segja að ég var frá Pakistan var ekki lengur auðvelt svar til að gefa. Minningar mínar og líf í Kanada varð kunnugt. Foreldrar mínir hvöttu mig til að fagna og stuðla að nýju heimili mínu og muna það sem ég skildi. I remember attending my Citizenship Ceremony and excitedly telling my 5^th bekk kennari Frú. Burnett that I was now a Canadian.

I volunteered at an MPP’s office and had my first trip to Ottawa where I called my mom from the Peace Tower at the Parliament of Canada in awe of where I was standing.

Á grunnnámi árum mínum við háskólann í Toronto, Ég byrjaði að ferðast á sumrin. Vinna erlendis í ýmsum samfélögum, Ég var spurður sömu spurningar sem ég hafði verið beðinn í Kanada “Where are you from?"Ég svaraði, "Frá Kanada"

Næsta spurning var “Hvar ert þú í raun frá?"Í gremju, stundum ótti, Ég myndi svara, “Ég fæddist í Pakistan en ég ólst upp í Kanada”. I was very proud of my Pakistani birth and early years but I was also very sure that my home was now Canada.

Í 2009, Fjölskyldan mín ákvað að fara aftur til Pakistan. Ég var spennt og kvíðin. Áður en við fórum Kanada, Ég man að hugsa enginn mun spyrja mig hvar ég var frá – Ég tala reiprennandi Úrdú, wear the traditional shalwar kameez and will not stand out in a crowd.

Þegar við komum í Lahore, Ég fór út með fjölskyldu minni og pantaði Chana fat frá götu seljanda. Ég byrjaði bara að borða það þegar rödd konu fyrir aftan mig hljó�Hvar ert þú20;App Kahan SE Hain?” sem þýðir “Where are you from?”

Ég gat ekki trúað því. Ekki hér!

Ég fæddist aðeins nokkrum klst akstur frá Lahore í bæ sem heitir Sargodha. Ég sagði henni að ég væri frá Pakistan. She wasn’t convinced and asked again.

Ég sagði, “Ég fæddist í Pakistan en ólst upp í Kanada.” Við laust upp samtal og talaði um líf okkar á mismunandi stöðum í heiminum. Ég gat ekki annað en hugsa um manneskju sem ég myndi vera ef fjölskyldan mín hefði aldrei skilið Pakistan. Þegar ég kom aftur í Kanada, Ég var óvart með því unexplainable tilfinning “heim” when I saw Toronto.

Í dag, Ég er enn að fá spurði hvaðan ég er. Að segja að ég er Pakistani-Canadian er auðvelt og rétt svar við gefa. Ég kann að hafa fæðst í einu heimshluta og yndi í nokkrar minningar sem ég hef en Kanada er heimili mitt. Saman, tveir staðir hafa gert mig hver ég er og fyrir það, I am grateful.

-Sadia í Mississauga

One day the father of two little boys approached me and asked if I might give his sons more English-sounding names.   My own opinion was that they might want to keep their names in order to hold onto something familiar in this new place.  But their father was adamant.

Hugsa um það núna, Ég átta sig á að faðir og ég var bæði meðhöndla nöfn sem menningarlegt tákn - faðir þeirra vildi nöfn sem myndi hjálpa strákarnir hans passa inn í þessa nýju menningu, and I was thinking about their names connecting them to the culture they had left behind.

Ég tók málið alvarlega. , I hit on two names that were as close sounding as I could come to the names they had arrived with.

Í áranna rás hef ég fram og undraðist á vilja og ákvörðun þessara víetnamska fjölskyldur til að setja niður nýjar rætur, work hard and thrive in their new home.   I wonder how Ian and Neil have fared with the names they were given as they launched into their Canadian lives.  I hope they’ve served them well.

- Mary í Alberta

- ljósmynd lánsfé: Flóttamenn bíða flutninga í bát veiði; PH2 Phil Eggman [Almenningseign], gegnum Wikimedia Commons