เติบโตขึ้นมาเป็นเด็กผู้ลี้ภัยเป็นเรื่องยาก. คำถามแรกที่ผมมักจะถามคือ “where are you from?” คำตอบง่ายคือปากีสถาน. มันเป็นส่วนหนึ่งของฉัน. นอกจากนี้, ฉันคิดว่าที่อาศัยอยู่ในแคนาดาเป็นเรื่องยาก. ฉันถูกรังแกถูก “Paki”, พ่อแม่ผู้ปกครองป้องกันของฉันไม่อนุญาตให้ฉันไป sleepovers และภาพยนตร์และเสื้อผ้าของฉันกลิ่นเครื่องเทศเช่นปากีสถานแม่ของฉันที่ใช้ในอาหารแบบดั้งเดิมของเรา. I was caught between two worlds and didn’t know how to reconcile them.

ผมไม่แน่ใจว่าเมื่อมันเกิดขึ้น แต่บางครั้งในช่วงปีที่โรงเรียนประถมของฉัน, บอกว่าฉันเป็นจากปากีสถานก็ไม่ได้คำตอบที่ง่ายที่จะให้. ความทรงจำและการใช้ชีวิตในประเทศแคนาดาของฉันกลายเป็นที่คุ้นเคยมากกว่า. พ่อแม่ของฉันสนับสนุนให้ฉันเพื่อเฉลิมฉลองและนำไปสู่​​บ้านใหม่ของฉันและจำหนึ่งฉันซ้าย. I remember attending my Citizenship Ceremony and excitedly telling my 5^th เกรดนางครู. Burnett that I was now a Canadian.

I volunteered at an MPP’s office and had my first trip to Ottawa where I called my mom from the Peace Tower at the Parliament of Canada in awe of where I was standing.

ในช่วงปี�คุณมาจากที่ไหน��ิญญาตรีของฉันที่มหาวิทยาลัยโตรอนโต, ผมเริ่มที่จะเดินทางในช่วงฤดู​​ร้อน. ทำงานในต่างประเทศในชุมชนต่างๆ, ฉันถูกถามคำถามเดียวกันที่ผมได้รับการขอร้องในประเทศแคนาดา “Where are you from?"ฉันตอบ, "จากแคนาดา"

คำถามต่อไปคือ “ที่ที่คุณอยู่จริงๆจาก?"ในแห้ว, ความกลัวบางครั้ง, ผมจะตอบ, “ผมเกิดในปากีสถาน แต่ฉันเติบโตขึ้นมาในแคนาดา”. I was very proud of my Pakistani birth and early years but I was also very sure that my home was now Canada.

ใน 2009, ครอบครัวของฉันได้ตัดสินใจที่จะกลับไปยังปากีสถาน. ผมรู้สึกตื่นเต้นและประสาท. ก่อนที่เราจะออกจากแคนาดา, ผมจำได้ว่าไม่มีใครคิดจะถามฉันที่ฉันได้จาก – ผมพูดได้อย่างคล่องแคล่วภาษาอูรดู, wear the traditional shalwar kameez and will not stand out in a crowd.

เมื่อเรามาถึงในลาฮอร์, ผมเดินออกไปกับครอบครัวของฉันและสั่งจานชนะจากถนนขาย. ฉันเพิ่งเริ่มต้นที่จะกินมันเมื่อเสียงผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังผมถามอย่างเงียบ ๆ “App hain Kahan se?” ความหมาย “Where are you from?”

ฉันไม่สามารถเชื่อว่ามัน. ไม่ได้ที่นี่!

ผมเกิดมาเพียงไม่กี่ชั่วโมงจากลาฮอร์ที่อยู่ในเมืองที่เรียกว่า Sargodha. ฉันบอกเธอฉันเป็นจากปากีสถาน. She wasn’t convinced and asked again.

ผมบอกว่า, “ผมเกิดในปากีสถาน แต่เติบโตขึ้นมาในแคนาดา” เราหลงขึ้นสนทนาและพูดคุยเกี่ยวกับชีวิตของเราในส่วนต่างๆของโลก. ฉันไม่สามารถช่วย แต่คิดว่าของบุคคลที่ผมจะถ้าครอบครัวของฉันไม่เคยออกจากปากีสถาน. เมื่อผมกลับมาถึงในประเทศแคนาดา, ฉันถูกจมโดยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ว่า “บ้าน” when I saw Toronto.

วันนี้, ฉันยังคงได้รับการถามมาจากไหน. ที่จะบอกว่าฉันปากีสถานแคนาดาเป็นคำตอบที่ง่ายและเหมาะสมที่จะให้. ฉันอาจจะได้เกิดในส่วนหนึ่งของโลกและเพลิดเพลินในความทรงจำที่ไม่กี่คนที่ฉันมี แต่แคนาดาเป็นบ้านของฉัน. ร่วมกัน, สองสถานที่ได้ทำให้ฉันว่าฉันเป็นใครและการที่, I am grateful.

-Sadia ใน Mississauga

One day the father of two little boys approached me and asked if I might give his sons more English-sounding names.   My own opinion was that they might want to keep their names in order to hold onto something familiar in this new place.  But their father was adamant.

คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้, ฉันตระหนักดีว่าพ่อและฉันทั้งสองชื่อการรักษาฐานะที่เป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรม - พ่อของเขาต้องการชื่อที่จะช่วยให้เด็ก ๆ ของเขาพอดีกับวัฒนธรรมใหม่นี้, and I was thinking about their names connecting them to the culture they had left behind.

ผมเอาจริงจัง , I hit on two names that were as close sounding as I could come to the names they had arrived with.

กว่าปีที่ฉันได้สังเกตและประหลาดใจที่จะและความมุ่งมั่นของครอบครัวเวียดนามเหล่านี้เพื่อใส่ลงรากใหม่, work hard and thrive in their new home.   I wonder how Ian and Neil have fared with the names they were given as they launched into their Canadian lives.  I hope they’ve served them well.

- แมรี่ในอัลเบอร์ต้า

- เครดิตภาพ: ผู้ลี้ภัยที่รอการขนส่งในเรือประมง; Eggman PH2 ฟิล [โดเมนสาธารณะ], ผ่านทางมีเดียคอมมอนส์