Ag fás suas mar leanbh inimirceach a bhí crua. An chéad cheist a bhí mé ag iarradh go minic go raibh “áit a bhfuil tú as?” Ba é an freagra éasca Phacastáin. Bhí sé mar chuid de dom. Chomh maith le, Shíl mé i mo chónaí i gCeanada bhí sé deacair. Bhí bulaíocht mé chun bheith ina “Paki”, Ní raibh mo thuismitheoirí cosanta deis dom chun dul go dtí sleepovers agus scannáin agus mo chuid éadaí smelled cosúil leis an spíosraí Pacastáine mo mam a úsáidtear inár bia traidisiúnta. I was caught between two worlds and didn’t know how to reconcile them.

Níl mé cinnte nuair a tharla sé ach am éigin le linn mo blianta scoil tosaigh, ag rá go raibh mé as Phacastáin raibh a thuilleadh an freagra éasca a thabhairt. Mo cuimhní agus an saol i gCeanada bhí níos mó eolas. Spreag mo thuismitheoirí dom chun ceiliúradh a dhéanamh agus cur le mo bhaile nua agus cuimhnigh an ceann fhág mé. I remember attending my Citizenship Ceremony and excitedly telling my 5^ú grád múinteoir Mrs. Burnett that I was now a Canadian.

I volunteered at an MPP’s office and had my first trip to Ottawa where I called my mom from the Peace Tower at the Parliament of Canada in awe of where I was standing.

Le linn mo blianta fochéime ag Ollscoil Toronto, Thosaigh mé ag taisteal le linn na samhraí. Ag obair thar lear i bpobail éagsúla, Bhí iarr mé ar an cheist chéanna a bhí iarr mé i gCeanada “Where are you from?"Fhreagair mé, "Ó Cheanada"

An chéad cheist eile a bhí “Cá bhfuil tú i ndáiríre ó?"I frustrachas, uaireanta dismay, Ba mhaith liom a fhreagairt, “Rugadh mé i Pacastáine, ach d'fhás mé suas i gCeanada”. I was very proud of my Pakistani birth and early years but I was also very sure that my home was now Canada.

Sa 2009, chinn mo theaghlach chun dul ar ais chuig Phacastáin. Bhí mé excited agus neirbhíseach. Sula d'fhág muid Ceanada, Is cuimhin liom bheith ag smaoineamh go mbeidh aon duine a iarraidh ar dom nuair a bhí mé as – Labhairt liom líofa Urdais, wear the traditional shalwar kameez and will not stand out in a crowd.

Nuair a tháinig muid i Lahore, Chuaigh mé amach le mo theaghlach agus d'ordaigh mhias Chana ó díolCá bhfuil tú ósaigh mé díreach tar éis é a ithe nuair a bhean guth ar mo chúl d'iarr go ciúin “App kahan se Sam?” rud a chiallaíonn “Where are you from?”

Ní raibh mé in chreideann sé. Níl anseo!

Rugadh mé ach cúpla uair an chloig tiomáint ó Lahore i mbaile ar a dtugtar Sargodha. Dúirt mé léi go raibh mé as Phacastáin. She wasn’t convinced and asked again.

Dúirt mé, “Rugadh mé i Pacastáine, ach d'fhás aníos i gCeanada.” Bhuail muid suas le comhrá agus labhair faoi ár saol in áiteanna éagsúla ar fud an domhain. Ní raibh mé in ann cabhrú ach smaoineamh ar an duine ar mhaith liom a bheith más rud é nach raibh mo theaghlach fhág Phacastáin. Nuair a tháinig mé ar ais i gCeanada, Bhí mé faoi léigear ag an mothú unexplainable de “baile” when I saw Toronto.

Sa lá atá inniu, D'iarr mé a fháil fós i gcás mé as. A rá go bhfuil mé Pacastáine-Cheanada Is é an freagra éasca agus an ceart a thabhairt. Is féidir liom gur rugadh i gcuid amháin den domhan agus relish i na cuimhní cinn beag go bhfuil mé ach tá Ceanada mo bhaile. Chéile, an dhá áit a rinne mé cé mé agus chun na, I am grateful.

-Sadia i Mississauga

Bhí sé den sórt sin a ghlacadh delightful ar ár gcathair ilchultúrtha (agus dá réir, Creidim go bhfuil ár dtír) riamh go bhfuil mé dearmad seo. Tá súil agam go bhfuil conas a bhraitheann cuairteoirí eile nuair a chaitheann siad am i gCeanada, mar a labhraíonn sé le rud éigin speisialta mar gheall ar ár dtír - áit a cheiliúradh linn ár heritages éagsúla, ach freisin ar na rudaí go leor againn i gcoiteann agus a shealbhú daor, understanding just how high the stakes are.

Agus ar a laghad duine amháin as ar shiúl, breathnú dúinn ar feadh seachtaine, bhí sé mar cé go raibh againn ar fad ar saoire; dúinn, we were home.

- Carmen in Toronto