It wasn’t until I was much older that I started to wonder how we could possibly have managed to communicate without a common language.

سپس, به 2008 من با یکی از پسرعموهای من به رومانی سفر. ما می خواستیم برای دیدن جایی که پدربزرگ و مادربزرگ و پدربزرگ و مادربزرگ های بزرگ ما آمده بود. Neither of us spoke a word of Romanian.

هنوز, یک روز زمانی که ما Lasi را در شمال شرقی رومانی بازدید, من حدود نیم ساعت صرف “گفتگو” با یک مرد رومانیایی که نمی تواند انگلیسی صحبت می کرد. به هر حال ما برای برقراری ارتباط و به من آموخته است که او تا به حال یک همسر و دو فرزند (او عکس های خود را به من نشان داد) and that he now worked as a security guard.

در روز دیگر در حالی که ما در یک گالری هنری, من تا به حال صحبت با یک مرد که انگلیسی صحبت نمی کنم اما تا حدی آن را درک. او نه تنها صحبت کرد رومانیایی, او نیز سخن گفت ییدیش — and it just so happens that Yiddish was my first language and I still understand it if it is spoken slowly.

بنابراین او به ییدیش صحبت کرد و من به زبان انگلیسی صحبت کرد و ما متوجه شدند که خانواده معدن و خود را از همان shtetl آمده بود (شهر های کوچک) north of Iasi.

این تجربیات به من آموخت که ارتباط بسیار بیشتر از داشتن یک زبان مشترک. با باز بودن به استفاده از تمام حواس ما می تواند فراتر از زبان ارتباط برقرار و در انجام این کار, even a brief encounter can be deeply moving.

- سارا در رودخانه پاول, BC