It wasn’t until I was much older that I started to wonder how we could possibly have managed to communicate without a common language.

Lè sa a,, nan 2008 Mwen vwayaje nan Woumani ak youn nan kouzen mwen. Nou te vle wè ki kote granparan nou yo ak granparan gwo te soti nan. Neither of us spoke a word of Romanian.

Men,, yon sèl jou a lè nou te vizite Lasi nan nò-lès Woumani, Mwen te pase sou mwatye yon èdtan nan “konvèsasyon” ak yon moun Romanian ki te pale pa gen okenn angle. Yon jan kanmenm nou jere yo kominike ak Mwen te aprann ke li te gen yon madanm ak de timoun (li te montre m 'foto yo) and that he now worked as a security guard.

Sou yon lòt jou pandan ke nou yo te nan yon galeri atis, Mwen te gen yon konvèsasyon avèk yon nonm ki pa t 'pale angle men konprann li nan kèk degre. Li pa sèlman te pale Romanian, Li te tou te pale Yiddish — and it just so happens that Yiddish was my first language and I still understand it if it is spoken slowly.

Se konsa, li te pale nan Yiddish ak mwen te pale nan lang angle ak nou te aprann sa ki te fanmi l 'ak m' soti nan shtetl nan menm (ti vil) north of Iasi.

Eksperyans sa yo te moutre m 'ki kominikasyon se konsa pi plis pase gen yon lang komen. Pa te ouvè a lè l sèvi avèk tout sans nou an, nou ka kominike pi lwen pase lang ak nan fè sa, even a brief encounter can be deeply moving.

- Sara nan Powell River, BC