It wasn’t until I was much older that I started to wonder how we could possibly have managed to communicate without a common language.

Pagkatapos, sa 2008 Naglakbay ako sa Romania sa isa sa aking mga pinsan. Nais namin upang makita kung saan ang aming mga grandparents at dakilang grandparents ay dumating mula sa. Neither of us spoke a word of Romanian.

Pa, isang araw kapag kami ay pagbisita sa Lasi sa hilagang-silangang Romania, Ako na ginugol tungkol sa kalahati ng isang oras sa “pag-uusap” may isang Romanian tao na nagsalita walang Ingles. Sa paanuman namin pinamamahalaang upang makipag-ugnayan at natutunan ko na siya ay nagkaroon ng isang asawa at dalawang bata (ipinakita niya sa akin ang kanilang mga larawan) and that he now worked as a security guard.

Sa isa pang araw habang kami ay sa isang art gallery, Ako ay nagkaroon ng isang pag-uusap na may isang tao na hindi nagsasalita ng Ingles ngunit naunawaan ito sa ilang mga degree na. Siya ay hindi lamang nagsalita Romanian, siya rin nagsalita Yiddish — and it just so happens that Yiddish was my first language and I still understand it if it is spoken slowly.

Kaya nakipag-usap siya sa Yiddish at ako ay nagsalita sa wikang Ingles at nalaman namin na ang kanyang pamilya at minahan ay dumating mula sa parehong shtetl (bayan-bayanan) north of Iasi.

Ang mga karanasan na nagturo sa akin na komunikasyon ay kaya magkano ang higit pa kaysa sa pagkakaroon ng isang pangkaraniwang wika. Sa pamamagitan ng pagiging bukas sa paggamit ng lahat ng aming mga Senses maaari naming makipag-usap lampas wika at sa paggawa nito, even a brief encounter can be deeply moving.

- Sara sa Powell River, BC