Երբ ես մի բակալավրիատ ուսանողն ապրում Էդմոնտոն, Ես ընկերներ հետ կենսուրախ, անիմացիոն թեկնածու մաթեմատիկայի, Ով է ի սկզբանե Վենեսուելայում. Մենք ունեինք շատ զվարճալի միասին, եւ նա հաճախ գալիս է, թե մենք, որ զրուցում է դահլիճում, որտեղ մենք ապրում.

Անխուսափելիորեն, քանի որ մենք chatted, նա մի քայլ ինձ, եւ ես, զգալով Տիեզերական չափազանց մոտ, կպահանջվի մի քայլ հետ. Նա առաջընթաց քայլ եւս, եւ ես քայլ հետ.

Մենք երկուսս էլ անկեղծ մարդ, այնպես որ, ի վերջո, ես հարցրեցի, թե ինչու նա պահել է ընդլայնելով այսքան մոտ. Նա պատասխանեց.: որովհետեւ ես անընդհատ շարժվում է առաջ, եւ թվում էր, շատ հեռու են խոսում. Այսպիսով, մենք երկուսս էլ գիտակցում ենք, որ յուրաքանչյուր ունեցել տարբեր ակնկալիքներ անձնական տարածության.

Դրանից հետո ես հասկացա, որ իմ ոտքերը տնկել գիտակցաբար է զրույցի (որեւէ մեկին) եւ թող որոշեն, թե որքան մոտ կամ հեռու նրանք պետք է կանգնել, որպեսզի հարմարավետ. Ժամանակի ընթացքում ես սովորեցի նավարկելու խոսակցություններ են հեռավորությունների, որ օգտագործվում է ինձ անհարմար, թեեւ ես դեռ երբեմն պետք է հիշեցնել, որ ինքս խուսափել shuffling “Կանադական նահանջը”.

Դա մի քիչ բան է, բայց դեռ երկար ճանապարհ է գնում զարգացնելու Rapport ուրիշների հետ, եւ խուսափում է դանդաղ պարը ներքեւ դահլիճում.

- Tiara Վանկուվերի