Ο πατέρας μου μου είπε κάποτε ότι η πίστη και η ταυτότητα ενός ατόμου αποτελούν το θεμέλιο της εμπιστοσύνης και την επιτυχία ενός ατόμου για το υπόλοιπο της ζωής του ατόμου αυτού. Αυτά τα λόγια έμειναν στο μυαλό μου όλη βαθμό εννέα μου χρονιά στο Rick Hansen Γυμνάσιο. Έχω πάντα ονειρευόταν τη μέρα που θα εισέλθουν στις αίθουσες του γυμνασίου ως μαθήτρια γυμνασίου. Υποθέτω ότι ήθελε να αντιμετωπίζεται ως μια παλαιότερη, πιο ώριμη παιδί. Αυτό ήταν κάτι που ήρθε με τη μετάβαση από το γυμνάσιο στο λύκειο. Μικρή είχα συνειδητοποιήσει κατά το χρόνο, Ήμουν υποβάλλονται πολύ περισσότερο από τη γήρανση και ωρίμανση. Ήμουν λάθος αναζητώντας την ταυτότητά μου. Η πραγματική Jaspreet.
Ήταν μια ζεστή μέρα του καλοκαιριού, τον Ιούλιο του 2010. Ο πατέρας μου και εγώ ήμασταν στο δρόμο μας στο μανάβικο, ως συνήθως, μια Τετάρτη βράδυ. Είχαμε πάντα αυτές τις «συνομιλίες», κάθε φορά που ήταν στο αυτοκίνητο μαζί. Αυτές οι «συνομιλίες» ήταν για τις εμπειρίες του πατέρα μου και τα λόγια της σοφίας, αλλά πολλά από αυτά τα λόγια πέταξε πάνω από το κεφάλι μου, όπως και τα πολλά πουλιά στα ύψη μετά από την οροφή του αυτοκινήτου μου, ψάχνει για ένα μέρος για να ξεκουραστούν.
Κατά τη διάρκεια της βόλτα με το αυτοκίνητο, Ο πατέρας μου αδιάφορα μου ανέφερε τη σημασία της τουρμπάνι ενός Σιχ και στη συνέχεια είπε, "Ξέρετε, ίσως θα πρέπει να αρχίσει να φοράει ένα έως στο σπίτι. Δοκιμάστε το και δείτε πόσο σας αρέσει". Εκείνη τη νύχτα, η περιέργεια πήρε τον καλύτερο μου και εγώ αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε ένα μεγάλο κομμάτι του υφάσματος σαρίκι να προσπαθήσει να συνδέσει ένα τουρμπάνι. Τη στιγμή που τελείωσα δένοντας το τουρμπάνι, Είδα πολύ περισσότερο από ό, τι Jaspreet φοράει τουρμπάνι; Είδα έναν μαθητή του δασκάλου, ψάχνει για την αλήθεια και την ταυτότητά του. Η πρακτική αυτή συνεχίζεται για το υπόλοιπο του καλοκαιριού.
Σεπτέμβριο λίγο μαζί οπότε ήρθε η ώρα να πάει πίσω στο σχολείο. Θυμάμαι εκείνη την ημέρα έντονα. Φορούσα ένα φωτεινό πορτοκαλί τουρμπάνι. Αποφάσισα να πάρω την είσοδο πλαϊνή πόρτα για να φτάσουμε στην τάξη μου. Εκείνοι 100 μέτρα για να φτάσουμε στην τάξη μου ήταν η μεγαλύτερη 100 μέτρα που είχα ποτέ να ταξιδέψει ο χρόνος φαίνεται να έχει επιβραδυνθεί. Από τη γωνία των ματιών μου, Θα μπορούσα να δω ότι οι φίλοι μου, οι οποίοι παρατάχθηκαν τις αίθουσες πήρε μια δεύτερη ματιά προς το μέρος μου όταν μπήκα απέναντί τους. Όταν έφτασα στην τάξη και κάθισε δίπλα σε μερικές από τις παλιές καλές φίλοι μου, ένας από αυτούς γύρισε και μου είπε: «Τι γίνεται με το τουρμπάνι?"
Εκείνη τη στιγμή, Είχα μια επιλογή; Θα μπορούσα να αγνοηθεί το γεγονός ότι το σχόλιο ή θα μπορούσα να τον ενημερώσει για την επιλογή μου και τη σημασία της τουρμπάνι. Έκανα την τελευταία αυτή απόφαση. Απάντησα, «Το τουρμπάνι είναι βασικά ένα άρθρο της πίστης χρησιμοποιούνται για την προστασία μακριά μαλλιά μου και να καλύψει το κεφάλι μου ως ένδειξη σεβασμού προς τον γκουρού (πνευματικός ηγέτης), και αυτό είναι μέρος της ταυτότητάς μου περήφανη ως καναδική Σιχ ". Ο φίλος μου απάντησε, "Mad απόψεις, αυτό είναι cool ". Από εκείνο το σημείο, Εγώ δεν αισθάνομαι ντροπή για το ποιος ήμουν και που είμαι σήμερα. Σε εκείνο το σημείο, Κατάλαβα ότι τα λόγια της σοφίας που κάποτε πέταξε πάνω από το κεφάλι μου έχουν πλέον ξεκούραση και έχουν απορροφηθεί πλήρως από τη συνείδηση και την καρδιά μου.Είμαι υπερήφανος Σιχ Καναδά.
- Jaspreet σε Mississauga
Σημείωση συντάκτη: Οι πέντε αποδέκτες Seva φετινή Fellowship, ένα πρόγραμμα για νέους επίδοξους ηγέτες της περιοχής Peel του Οντάριο, κάθε έγραψε μια ιστορία ως μέρος του προγράμματος των υποτροφιών τους. Their contributions are grouped together here. This submission, and the one immediately preceding, speak to a similar theme.
