ฉันมาจากประเทศไลบีเรีย, ประเทศแอฟริกาตะวันตกขนาดเล็ก. ครั้งสุดท้ายที่ผมตรวจสอบ, ประเทศของฉันยังคงฟื้นตัวจาก 14 ปีของสงครามกลางเมืองหลังจากเลือกตั้งประธานาธิบดีหญิงคนแรกของแอฟริกา.
เมื่อคุณออกจากไลบีเรียจะเสร็จสมบูรณ์ในแคนาดา, จะไม่ใช้เวลานานคุณจะยอมรับความแตกต่างหลากหลายในวัฒนธรรม. หลายคนกลับบ้าน Liberians จะไม่เห็นด้วยกับผมเพราะเราเชื่อว่าวัฒนธรรมของเรามีการเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดไปยังทวีปอเมริกาเหนือตั้งแต่ประเทศจึงก่อตั้งขึ้นโดยทาสเป็นอิสระจากอเมริกา. แต่มันก็เป็นอย่างรวดเร็วสำหรับผมที่จะสังเกตเห็นว่าคำยืนยันของเราจะไม่ถูกต้อง.
นอกจากประเทศของฉันกำเนิด, ฉันได้อาศัยอยู่ในประเทศที่สามที่แตกต่างกันในสามทวีปที่แตกต่างกันภายในทศวรรษที่ผ่านมา. แคนาดาอยู่ในขณะนี้ที่สี่. ได้รับประสบการณ์ของฉัน, มันเป็นเรื่องง่ายสำหรับผมที่จะระบุความแตกต่างทางวัฒนธรรม. อะไรคือสิ่งที่ไม่ง่าย, แม้, คือสำหรับผมที่จะปรับให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงในวัฒนธรรม. นี้ยืนยันว่าในประเทศของฉันว่า "ต้นไม้เก่าไม่สามารถผูกได้อย่างง่ายดาย".
สองปีที่ผมมีอยู่ในประเทศแคนาดา, ฉันได้พยายามทำความเข้าใจกับการเรียกผู้สูงอายุโดยใช้ชื่อแรกของพวกเขา. ถ้าคุณคิดว่าเกี่ยวกับชุมชนของผู้สูงอายุนั้นมีกลุ่มอายุที่ใหญ่ที่สุด, กว่าคุณจะเข้าใจสิ่งที่ผมต้องไปผ่านทุกวัน. แต่เรื่องนี้ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับฉัน 8 ลูกสาวของปีเก่าที่ย้ายไปอยู่แคนาดาเมื่อเธอเป็นเพียงคนเดียว 20 เดือน. เธอสามารถโทรผู้สูงอายุเกี่ยวกับอายุของคุณยายของเธอด้วยชื่อแรกของพวกเขา. ผมเก็บไว้เตือนเธอว่าที่เรามาจากนี้จะไม่ได้รับอนุญาต. เราเชื่อว่าการเรียกชื่อเป็นขั้นตอนแรกในการแสดง "เคารพ". ดังนั้นการจัดการที่แนบมากับชื่อขึ้นอยู่กับช่องว่างอายุและสถานะ. ดังนั้นพ่อแม่ผู้ปกครองทั้งหมดในบริเวณใกล้เคียงมีทั้งลุงหรือป้า. เพื่อหลีกเลี่ยงการเรียกชื่อแรก, ผมเข้าใกล้คนที่ไม่มีการเรียกชื่อของพวกเขาซึ่งเมื่อถึงเวลาดูน่าอึดอัด.
ด้วย, ฉันได้อย่างรวดเร็วสังเกตเห็นว่าสัตว์เลี้ยง, ไม่ว่าจะเป็นแมวหรือสุนัขเป็นส่วนหนึ่งของหลายครัวเรือน. ผมชื่นชมวิธีการที่สัตว์เลี้ยงได้รับการปฏิบัติอย่างมีศักดิ์ศรีและความเคารพ. ฉันมักจะสงสัยว่าค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูสัตว์เลี้ยง, และรู้สึกเสียใจสำหรับพันของคนในประเทศของฉันที่อาศัยอยู่บนน้อยกว่าดอลลาร์ต่อวัน. เรามาจากไหน, สุนัขและแมวที่ได้รับการปฏิบัติที่แตกต่างกัน. ทุกที่ทุกเวลา, ลูกสาวของฉันบอกฉันว่าเธออยากจะเป็นสัตวแพทย์, ฉันสงสัยว่าเธอจะได้กล่าวว่าเธอได้เติบโตขึ้นมาในไลบีเรีย. เพราะสัตวแพทย์ไม่ได้เป็นอาชีพเด็กในไลบีเรียจะฝันถึงตั้งแต่สัตว์จะไม่นำไปสัตวแพทย์. นอกจากนี้, ผมจำไม่ได้เห็นส่วนที่อยู่ในร้านขายของชำสำหรับอาหารสัตว์เลี้ยง.
สิ่งที่ผมชื่นชมมากที่สุดเกี่ยวกับคนของมหาสมุทรแอตแลนติกแคนาดาคือการต้อนรับและวิธีการเข้าถึงพวกเขาเป็นของพวกเขา. มัน amazes ฉันว่าคนเริ่มต้นการสนทนาด้วยการพูดคุยเกี่ยวกับสภาพอากาศ. พวกเขามักจะไปเช่นนี้, "เรามีวันที่ดีในวันนี้". ท่าทางแบบนี้, สำหรับฉัน, แบ่งถือการสื่อสารและสร้างแพลตฟอร์มสำหรับการสื่อสาร.
- วิลเลียมในเซนต์จอห์น, NB