یک تجربه است که به ذهن می آید به یک خانه سالمندان است, که پدرم که آلزایمر, زندگی در. افراد مبتلا به آلزایمر به آرامی به عقب برگرداندن به زبان اول خود را. در این بیماران خانه و کارکنان از همه کشورهای مختلف, e.g. عراق, ایران, کشور چین, مالزی, فیلیپین, ایتالیا, به نام چند; ارتباط برقرار کردن با یکدیگر روزانه.
پدر من فارسی صحبت می کند, و هنوز هم به یاد می آورد کمی از زبان انگلیسی. در درخواست از کارکنان, مادرم لیستی از عبارات ساده به زبان فارسی ساخته شده است به طوری که آنها می توانید آنها را در هنگام تعامل با پدرم استفاده کنید. مشاهده و PM بوسیله تلاش های خود را لمس کرد در طول بازدیدکننده داشته است. با مقدار زیادی از توجه و احترام, آنها تکرار عباراتی از جزوه در اتاق خود, در حالی که نشان دادن او را چاپ مجاور به عبارت فارسی. کارهای ساده, مانند "اجازه دهید غذا خوردن", "من قصد دارم به شما کمک کند در حال حاضر". است که مقدار زیادی است که در ترجمه از دست رفته وجود دارد. اما, با تلاش کارکنان, نگاه از به رسمیت شناختن به نظر می رسد در صورت پدرم, همراه با یک لبخند و پس از آن او شروع به گفتگو با آنها را در هر زبانی که او می تواند به یاد داشته باشید.
برای من, این چند فرهنگی در بهترین حالت آن است, افراد متفاوت, تلاش برای رسیدن به هر یک از, غلبه بر موانع و ارتباط برقرار کردن با یکدیگر. وقتی که من می بینم این فعل و انفعالات, من می دانم که قلب در حال اتصال 1, باز بودن و تمایل در بخشی هر کس به برقراری ارتباط وجود دارد, برای رسیدن به درون شخص دیگر, پس از آن می آید کلمات. از طریق این تجربه مشترک من آشکار انسانیت مشترک خود را. برای من این یک لحظه پر از غرور و افتخار به کانادا, و شادی است که پدر و مادر من در این کشور خود را به عنوان خانه دوم و اصلی را انتخاب.
- Iren در تورنتو