Een ervaring die bij me opkomt is een verpleeghuis, die mijn vader die heeft de ziekte van Alzheimer, leven in. Mensen met de ziekte van Alzheimer langzaam terug te keren naar hun eerste taal. In dit huis patiënten en medewerkers uit alle verschillende landen, bij wijze van voorbeeld. Irak, Iran, China, Maleisië, Filippijnen, Italië, te noemen; met elkaar dagelijks.

Mijn vader spreekt Farsi, en herinnert zich nog een beetje Engels. Op verzoek van het personeel, mijn moeder heeft een lijst gemaakt van eenvoudige zinnen in het Farsi, zodat ze ze kunnen doen tijdens de interactie met mijn vader. Ik observeer en ben geraakt door hun inspanningen tijdens mijn bezoeken. Met een groot deel van de zorg en respect, herhalen ze de zinnen uit het boekje in zijn kamer, terwijl het tonen van hem de Perzisch afdruk naast de zinnen. Eenvoudige dingen, als "laten we eten", "Ik ga nu helpen". Er is veel dat verloren gaat in de vertaling. Echter, met het personeel de pogingen van, een blik van herkenning verschijnt in het gezicht van mijn vader, samen met een glimlach en dan begint hij in gesprek met hen in welke taal dan ook hij zich kan herinneren.

Voor mij, dit is multiculturalisme op zijn best, diverse mensen, proberen elkaar komen, overwinnen barrières en met elkaar. Als ik zie deze interacties, Ik realiseer me dat harten worden eerst aansluiten, is er een openheid en bereidheid van de kant van iedereen om te communiceren, aan de andere persoon innerlijke wezen te bereiken, dan komt de woorden. Door deze gedeelde ervaringen zie ik onze gedeelde menselijkheid manifesteren. Voor mij is dit een moment vol trots te zijn Canadese, en vreugde dat mijn ouders dit land heeft gekozen als hun tweede en belangrijkste huis.

- Iren in Toronto