D'fhás mé suas i mbaile beag taobh istigh a dtugtar Merritt. Tharla sé a bheith ar cheann de na bailte beaga nuair a bhí an scoil lonnaithe teaghlaigh Seapáine le linn an dara cogadh domhanda. Ar ndóigh,, ag an 1950′s, nuair a bhí mé ar scoil grád, bhí na páistí na Seapáine chuid dár seomraí ranga.

An chéad Is cuimhin liom a thuiscint go raibh “difríocht” idir na daoine Seapáine agus na “Béarla” bhí chloiseann an díospóireacht raging gheall ar an pósadh ar feitheamh ar “bán” buachaill agus cailín Seapáinis.

Bhí sé an mac an báicéir áitiúil agus bhí sí ar an iníon de seamstress. (cuí mo chuimhne – Bhí mé ach thart ar ghrád 4) Chuma siad an-sásta a dom. Aoibh sé ar a a lán agus a thuismitheoirí agus a tuismitheoirí chuma a bheith chairde.

Is cuimhin liom mo mam chosaint an lánúin sásta’ cinneadh. Bhí outraged sí go raibh roinnt daoine a bheadh ​​ag glare ag an lánúin nó cas ar shiúl nuair a shiúil siad ag.

Tá a fhios agam go raibh siad pósadh agus go bhfuil mo mhian go raibh siad ar an saol iontach saibhir agus sásta le chéile.

Tá mé buíoch go deo mo mháthair a, trí ghníomhaíocht agus focail ciallmhar, thug dom ar an saol bronntanas fada an cumas chun éagsúlacht onóir.

- Marilyn i RC