ผมเติบโตขึ้นมาในเมืองภายในขนาดเล็กที่เรียกว่าเมอร์ริ. มันเกิดขึ้นจะเป็นหนึ่งในเมืองเล็ก ๆ ที่ครอบครัวญี่ปุ่นได้ตั้งอยู่ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง. แน่นอน, โดย 1950′s, เมื่อผมอยู่ในโรงเรียนเกรด, เด็กญี่ปุ่นเป็นส่วนหนึ่งของห้องเรียนของเรา.

ครั้งแรกที่ผมจำได้ว่าการทำความเข้าใจว่ามี “ข้อแตกต่าง” ระหว่างคนญี่ปุ่นและ “ภาษาอังกฤษ” ถูกแอบเดือดดาลโต้วาทีเกี่ยวกับการแต่งงานที่รอการอนุมัติจาก “ขาว” เด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงญี่ปุ่น.

เขาเป็นบุตรชายของท้องถิ่นขนมปังและเธอเป็นลูกสาวของช่างเย็บ. (หน่วยความจำของฉันคิดว่า – ฉันเป็นเพียงประมาณเกรด 4) ดูเหมือนว่าพวกเขามีความสุขมากกับผม. เขายิ้มให้เธอมากและพ่อแม่และพ่อแม่ของเธอของเขาดูเหมือนจะเป็นเพื่อน.

ผมจำได้ว่าแม่ของฉันปกป้องคู่มีความสุขนี้’ การตัดสิน. เธอเป็นคนที่โกรธว่ามีบางคนที่จะแสงจ้าที่คู่หรือเปลี่ยนไปเมื่อพวกเขาเดินผ่าน.

ฉันรู้ว่าพวกเขาไม่แต่งงานและความปรารถนาของฉันคือว่าพวกเขามีชีวิตที่อุดมสมบูรณ์และมีความสุขที่ยอดเยี่ยมร่วมกัน.

ฉันนิรันดร์ขอบคุณแม่ของฉันที่, ผ่านการกระทำและคำพูดที่ชาญฉลาด, ให้ฉันมีชีวิตของขวัญอันยาวนานของความสามารถในการความหลากหลายเพื่อเป็นเกียรติแก่.

- มาริลีนในคริสตศักราช