ผมเติบโตขึ้นมาในชุมชนชาวดัตช์ส่วนใหญ่ในเอดมันตัน. ผมไปโบสถ์ดัตช์, โรงเรียนดัตช์, และในขณะที่ทุกคนได้รับการต้อนรับ, ไม่ได้หลายคนของชาติพันธุ์อื่น ๆ เข้าร่วมกับเรา. ตั้งแต่แรกเกิดถึงชั้นประถมศึกษาปี 12, ส่วนใหญ่ของเพื่อนของฉันมีเชื้อสายดัตช์.

นี้มีการเปลี่ยนแปลงเมื่อฉันไปมหาวิทยาลัย. ผมไม่ได้ทิ้งเพื่อนดัตช์ของฉัน, แต่เริ่มที่จะเปลี่ยนไม่มีเจตนามุ่งใด ๆ, แต่เป็นเพราะในสภาพแวดล้อมใหม่ของฉันฉันถูกล้อมรอบด้วยความหลากหลาย. ผมได้พบกับจีนแคนาดาของฉันเพื่อนลิซ่าและ Rose ในปีที่สองของฉัน. มิตรภาพของเรานำมารวมกันคอลเลกชันของนักเรียนชาวดัตช์และชาวจีนที่กลายเป็นหมกมุ่นอยู่กับติ่มซำมื้อกลางวัน. เรากลายเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวของกันและกันร่วมในการเฉลิมฉลองวันขึ้นปีใหม่จากจีนที่จะ Sinter Klaas. ฉันเร็ว ๆ นี้รู้คำเป็นจำนวนมากในกวางตุ้งเป็นฉันรู้ในภาษาดัตช์และผมก็กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้วยตะเกียบ.

มันใช้เวลาไม่นานในการตระหนักว่ามีความแตกต่างกันเล็กน้อยระหว่างเราสามคน. Canadianness ของเราในแง่ของมรดกดัตช์หรือจีนของเรา. นี้เท่านั้นกลายเป็นที่ชัดเจนมากขึ้นเมื่อผมได้เดินทางไปฮอลแลนด์ตั้งแต่จีนและเห็นว่าประเทศของเรามากของการเกิดของเรามีการเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ของเราไปที่บ้านเกิดของพ่อแม่ของเรา. เราแบกเศษของมรดกของเรา, แต่เราอยู่ที่หลักของเราแคนาดา.

ลิซ่าแต่งงานเพื่อนชาวดัตช์ของฉัน (บางทีฉันสามารถใช้บัตรเครดิตบางอย่างสำหรับนำพวกเขาร่วมกัน). เธอพูดถึงได้อย่างง่ายดายเกี่ยวกับมรดก "เธอ" ดัตช์ที่ฉันทำเกี่ยวกับวัฒนธรรมของฉัน "" จีน. ลิซ่า, กุหลาบ, และฉันไม่ใช้เวลาของเราในกระเป๋าแต่ละอื่น ๆ ที่เราทำในมหาวิทยาลัย, แต่ประมาณปีละครั้ง, เราสามคนพยายามที่จะนั่งลงและจับขึ้นกว่าติ่มซำ.

ฉันนี้เป็นวัฒนธรรมหลากหลาย. ไม่ได้นโยบายของรัฐบาลหรือความคิดริเริ่ม, แต่การควบรวมและไหลและการพัฒนาวัฒนธรรมของเราถูกใช้ร่วมกันและแสดงความรวมเป็นสร้างสิ่งใหม่และแคนาดา.

- แอนเน็ตต์ในเอดมันตัน