Unë mendoj ime e parë “shumëkulturore” përvojë ishte si një fëmijë të vogël, shumë vite më parë, hipur në trenin nga Vankuveri në Winnipeg. Mbaj mend që kam luajtur me disa fëmijë të tjerë — Asnjë prej të cilëve flet anglishten. Disi, ne kemi arritur të komunikojmë dhe kjo ishte një kënaqësi, eksperiencë të kënaqshme.

Kjo nuk ishte deri sa unë kam qenë shumë më i vjetër se kam filluar të pyes veten se si ne mund ndoshta kanë arritur të komunikojë pa një gjuhë të përbashkët.

Pastaj, në 2008 Unë udhëtova për në Rumani me një nga kushërinjtë e mi. Ne kemi kërkuar për të parë se ku gjyshërit tanë dhe gjyshërit e madhe kishte ardhur nga. Asnjëri prej nesh foli një fjalë e rumunë.

Ende, një ditë kur ishim duke vizituar Lasi në veri-lindje të Rumanisë, Kam kaluar rreth gjysmë ore në “bisedë” me një burrë rumun të cilët nuk flisnin anglisht. Disi ne kemi arritur të komunikojmë dhe mësova se ai kishte një grua dhe dy fëmijë (ai më tregoi fotot e tyre) dhe se ai tani ka punuar si një roje të sigurisë.

Në një ditë tjetër, ndërsa ne ishim në një galeri arti, Unë kisha një bisedë me një burrë që nuk flasin anglisht, por e kuptuan atë në një farë mase. Ai jo vetëm që foli rumune, ai gjithashtu foli Jidisht — dhe kjo ndodh pikërisht kështu që jidish ishte gjuha ime e parë dhe unë ende të kuptoj atë, nëse ajo është duke folur ngadalë.

Pra, ai foli në jidish dhe unë foli në gjuhën angleze dhe ne kemi mësuar se familja e tij dhe e imja kishte ardhur nga shtetl njëjtën (provincial) në veri të Iasi.

Këto eksperienca më kanë mësuar se komunikimi është shumë më shumë se të paturit e një gjuhë të përbashkët. Duke qenë të hapur për të përdorur të gjitha shqisat tona, ne mund të komunikojnë përtej gjuhës dhe duke bërë kështu, edhe një takim të shkurtër mund të jetë thellësisht të lëvizur.

- Sara Powell në lumin, BC