Kiedy byłem student mieszka w Edmonton, Zaprzyjaźniłem się z wesoły, animowany doktor matematyki, który pochodził z Wenezueli. Mieliśmy dużo zabawy razem, i on się często wizytę lub będziemy rozmawiać w sali, gdzie mieszkał.

Nieuchronnie, jak rozmawialiśmy, chciał zrobić krok w moim kierunku i ja, uczucie przestrzeń była zbyt blisko, by zrobić krok do tyłu. On krok do przodu, a ja krok wstecz.

Oboje ludzi szczerych, więc w końcu zapytałem go, dlaczego trzymał wkracza tak blisko. On odpowiedział:: bo trzymane odchodzą, i wydawało się zbyt daleko za rozmowę. Tak więc oboje sobie sprawę, że każdy z nas ma inne oczekiwania osobistej przestrzeni.

Później dowiedziałem się, świadomie zasadzić nogi w rozmowie (z nikim) i pozwolić im zdecydować, jak blisko lub jak daleko muszą stać, aby być wygodne. Z czasem nauczyłem się poruszać rozmów na odległość, które kiedyś mnie w zakłopotanie, chociaż nadal czasami przypomnieć sobie, aby uniknąć tasowanie “Canadian rekolekcje”.

To mała rzecz, ale przechodzi długą drogę w tworzeniu relacji z innymi, i unika powolny taniec na korytarzu.

- Tiara w Vancouver