امروز من یک داستان از خود من در این وب سایت است که در مورد عدم قطعیت – نامعلومی یا عدم قطعیت بین فرهنگی. من می توانستم هر تعدادی از داستان در مورد این موضوع نوشته شده است, یکی شده است که به سادگی که به ذهن می آید به عنوان یک مثال اخیر. من یک نسل اول کانادا هستم – پدر و مادر و اجداد من در بریتانیا – بنابراین شما ممکن است فکر می کنم لحظه ای از عدم قطعیت بین فرهنگی در کانادا برای من اتفاق نمی افتد.

اشتباه – و من حدس می زنم که کاهش احساس حق را در تمام ابعاد فرهنگی در این کشور یافت می شود. این مهم نیست که آیا شما به تازگی وارد کانادا شده, که آیا شما بومی هستند, زبان فرانسه یا انگلیسی به عنوان زبان اول خود را, پنج سال یا تمام زندگی خود را در اینجا زندگی می کردند, شما تا به حال لحظه ای که شما برخی از جنبه های فرهنگ های دیگر مواجه می شوند – و یا خود را – و شما را در بر داشت خود را در مورد آن بدانم. شاید, به عنوان من, شما خودتان تعجب آنچه شما باید انجام دهید.

از نمونه های کوچکی از تجربه مادام العمر خود من, من می دانم که این لحظات را تبدیل به داستان است که می تواند روشنگر, مشکل, humourous, الهام بخش. آنها می توانند در اهمیت به نظر می رسد کوچک – یا واقعا بزرگ. من نمی گویم که این تجربه برای همه ما است – عدم قطعیت احساس مختلف, دلهره آور تر است, زمانی که همه چیز و هر کس در اطراف شما احساس نا آشنا. هنوز, چیزی وجود دارد در آنجا به اشتراک گذاشته شده, امری رایج و من فکر می کنم آن را به ارتباط این داستان مهم است زیرا درک است که همه ما لحظات زمانی که عدم قطعیت مواجه هستیم, بدون در نظر گرفتن زمینه های فرهنگی, اکولایزر بزرگ است. اشتراک گذاری هر آنچه بیرون می آید از این لحظات می تواند انگیزه به قدم به آن دسته از تقاطع های فرهنگی در اغلب موارد و در حال حاضر ما می دانیم که شانس – ما تنها نیستیم.

امیدوارم که من بعد از همه تنها نیستم, و شما باید یک داستان در این زمینه شما می خواهم برای به اشتراک گذاشتن – من دوست دارم به آن را بشنوند و من حدس می زنم تعداد زیادی از افراد دیگر که بیش از حد. کلیک کنید اینجا برای خواندن داستان من مطلب ارسال کرده است,

من سپر دشنه در محله من گذشت روز دیگر ساخته شده است که من در مورد این پروژه فکر می کنم – داستانهایی که من شنیدن که در مکالمات, و داستان هایی که شده اند به وب سایت.

“آیا همه چیز را به شما فکر می کنم باور نمی کند.” زرنگ. برای من, این جمله ساده به زیبایی دو فرایند فکری که ما اغلب به عنوان یکی را در همان جدا. آن را شناسایی که کوچکترین قسمتی از ثانیه بین زمانی که ما می بینیم و یا پاسخ دادن به چیزی است که در یک راه خاص – و زمانی که هنجارهای فرهنگی ما پا زدن برای تایید ما است که آن را تنها راه برای دیدن’ و یا پاسخ به آن.

زن و شوهر از داستان های اطراف رویدادها در کلاس های درس به خصوص به ذهن می آیند. در یکی از, من گوش دادن به یک گروه از دانش آموزان بالا, در حال رشد است تا به آنها در فرهنگ فردگرا گرا هستند, عقدهگشایی سرخوردگی خود را با یک معلم از یک فرهنگ جمع تر آنها را آموزش. در راه که تنها نوجوانان, دانش آموزان رفتار توصیف شد که به نظر می رسید به طور کامل به آنها را غیر قابل توضیح. به طوری که به عنوان من در گفتگو منعکس, من پیدا کردم خودم بدونم که اگر حداقل بخشی از شکاف کیفیت درک شده از دو جهت مختلف به وجود آمد به یادگیری, درگیری مسلحانه در یک کلاس درس. چالش این است که اگر معلم و دانش آموزان راه از دیدن آن امکان ندارد – این مرحله برای بسیاری از سوء تفاهم متقابل و نا امیدی.

بنابراین به برچسب سپر عقب – چه می شود اگر یک راه برای توقف آن لحظه در زمان وجود دارد – قبل از مغز ما به ما می گویند که چیزی درست یا غلط است, به طوری که ما فقط می تواند ثبت نام “متفاوت” یا “غیر منتظره” و آن را با هم بررسی? همچنین در برخی از داستان های شما به اشتراک گذاشته ام چیزی است که من می شنوم – تحقق بودن دقیقا در آن لحظه و توقف به اندازه کافی بلند به خودتان بپرسید و یا هر یک از دیگر – آنچه که در مورد?

اگر این پست باعث یک داستان برای شما, من امیدوارم که شما آن را به اشتراک بگذارید!