วันนี้ฉันจะเพิ่มเรื่องของตัวเองไปยังเว็บไซต์ที่เกี่ยวกับความไม่แน่นอนนี้ – ความไม่แน่นอนของจริยศาสตร์. ฉันจะได้เขียนหมายเลขของเรื่องราวใด ๆ ในหัวข้อนี้, หนึ่งโพสต์เป็นเพียงหนึ่งที่อยู่ในใจเป็นตัวอย่างล่าสุด. ฉันเป็นรุ่นแรกที่ประเทศแคนาดา – พ่อแม่และปู่ย่าตายายของฉันคืออังกฤษ – ดังนั้นคุณอาจจะคิดว่าช่วงเวลาของความไม่แน่นอนระหว่างวัฒนธรรมที่ไม่ได้เกิดขึ้นกับฉันในประเทศแคนาดา.

ผิด – และฉันคาดเดาลดความเชื่อมั่นที่ถูกต้องในทุกมิติทางวัฒนธรรมที่สามารถพบได้ในประเทศนี้. มันไม่สำคัญว่าคุณได้มาถึงเมื่อเร็ว ๆ นี้ในประเทศแคนาดา, ไม่ว่าคุณจะดั้งเดิม, พูดภาษาฝรั่งเศสหรือภาษาอังกฤษเป็นภาษาแรกของคุณ, ได้อาศัยอยู่ที่นี่มาห้าปีหรือทั้งหมดของชีวิตของคุณ, คุณได้มีช่วงเวลาที่คุณพบแง่มุมของวัฒนธรรมอื่นบาง – หรือของคุณเอง – และคุณพบว่าตัวเองสงสัยเกี่ยวกับมัน. บางที, เป็นฉันได้, ที่คุณพบว่าตัวเองสงสัยว่าสิ่งที่คุณควรจะทำอย่างไร.

จากกลุ่มตัวอย่างขนาดเล็กของประสบการณ์ชีวิตของตัวเอง, ฉันรู้ว่าช่วงเวลาเหล่านี้จะกลายเป็นเรื่องที่สามารถให้ความกระจ่าง, ยาก, humourous, ที่เร้าใจ. พวกเขาสามารถดูเหมือนจะเล็ก ๆ ในความสำคัญ – หรือขนาดใหญ่จริงๆ. ผมไม่ได้บอกว่าประสบการณ์จะเหมือนกันสำหรับเราทุกคน – ความไม่แน่นอนของความรู้สึกที่แตกต่างกัน, เป็นที่น่ากลัวมากขึ้น, เมื่อทุกอย่างและทุกคนรอบตัวคุณรู้สึกไม่คุ้นเคย. ยังคง, มีอะไรบางอย่างที่ใช้ร่วมกันมี, บางสิ่งบางอย่างร่วมกันและฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งสำคัญในการสื่อสารเรื่องราวเหล่านี้เพราะความเข้าใจที่ว่าเราทุกคนมีช่วงเวลาที่เมื่อเราต้องเผชิญกับความไม่แน่นอน, โดยไม่คำนึงถึงภูมิหลังทางวัฒนธรรม, เป็นควอไลเซอร์ที่ดี. การแบ่งปันสิ่งที่ออกมาจากช่วงเวลาที่เหล่านี้อาจจะเป็นแรงจูงใจในการก้าวเข้าสู่ทางแยกทางวัฒนธรรมเหล่านั้นบ่อยขึ้นและตอนนี้เราจะรู้ว่าโอกาสที่มี – เราไม่ได้คนเดียว.

หวังว่าฉันไม่ได้อยู่คนเดียวหลังจากทั้งหมด, และคุณมีเรื่องราวในเรื่องนี้คุณต้องการที่จะแบ่งปัน – ฉันชอบที่จะได้ยินมันและฉันคาดเดาผู้คนจำนวนมากอื่น ๆ จะเกินไป. คลิก ที่นี่ อ่านเรื่องที่ฉันโพสต์,

ฉันผ่านโดยสติกเกอร์กันชนในละแวกบ้านของฉันในวันอื่น ๆ ที่ทำให้ฉันคิดเกี่ยวกับโครงการนี​​้ – เรื่องราวที่ผมได้รับฟังในการสนทนา, และเรื่องราวที่ไ​​ด้รับการเข้ามาในเว็บไซต์.

“อย่าเชื่อทุกสิ่งที่คุณคิดว่า” ฉลาด. สำหรับฉัน, ที่ประโยคง่ายอย่างหรูหราแยกสองกระบวนการความคิดที่ว่าเราจึงมักจะใช้เป็นหนึ่งในเดียวกัน. จะระบุว่าแยกที่เล็กที่สุดที่สองระหว่างเมื่อเราเห็นหรือตอบสนองต่อบางสิ่งบางอย่างในทางโดยเฉพาะอย่างยิ่ง – และเมื่อบรรทัดฐานทางวัฒนธรรมของเราเตะในเพื่อยืนยันสำหรับเราว่ามันเป็นวิธีเดียวที่จะ 'ดู’ หรือตอบสนองกับมัน.

คู่ของเรื่องราวรอบเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องเรียนโดยเฉพาะอย่างยิ่งได้ใจ. หนึ่งใน, ผมก็ฟังไปยังกลุ่มนักเรียนที่ประสบความสำเร็จสูง, เติบโตขึ้นมาในขณะที่พวกเขาอยู่ในวัฒนธรรมปัจเจกชนที่มุ่งเน้น, ระบายความคับข้องใจของพวกเขาด้วยวิธีการที่ครูจากวัฒนธรรมฝ่ายซ้ายอื่น ๆ ถูกสอนให้. ในแบบที่วัยรุ่นเท่านั้นที่สามารถ, นักเรียนที่ได้รับการอธิบายพฤติกรรมที่ดูเหมือนสมบูรณ์อธิบายให้พวกเขา. มากเพื่อให้เป็นฉันสะท้อนให้เห็นถึงการสนทนา, ผมพบว่าตัวเองสงสัยว่าถ้าอย่างน้อยส่วนหนึ่งของช่องว่างที่มีคุณภาพการรับรู้ที่เกิดขึ้นจากสองแนวทางที่แตกต่างกันต่อการเรียนรู้, การปะทะกันในห้องเรียนห้องหนึ่ง. ความท้าทายก็คือว่าถ้าครูและนักเรียนไม่ได้มีวิธีการที่ได้เห็นความเป็นไปได้ว่า – ขั้นตอนการตั้งค่าสำหรับจำนวนมากของความเข้าใจผิดซึ่งกันและกันและความยุ่งยาก.

ดังนั้นกลับไปยังกันชนสติ๊กเกอร์ – สิ่งที่ถ้ามีวิธีที่จะหยุดช่วงเวลาที่ว่าในเวลานี้ – ก่อนที่สมองของเราบอกให้เราทราบสิ่งที่ถูกหรือผิด, เพื่อที่ว่าเราก็สามารถลงทะเบียน “ต่าง” หรือ “ไม่คาดฝัน” และสำรวจด้วยกัน? นั่นเป็นสิ่งที่ผมได้ยินในบางส่วนของเรื่องราวที่คุณได้ใช้ร่วมกัน – สำนึกของการอยู่ในขณะนั้นได้อย่างแม่นยำและหยุดนานพอที่จะถามตัวเองหรือผู้อื่น – สิ่งที่เกี่ยวกับว่า?

ถ้าโพสต์นี้แจ้งเรื่องสำหรับคุณ, ฉันหวังว่าคุณจะแบ่งปันมัน!