Χθες το βράδυ έλαβα μέρος σε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση που παρουσίασε Sietar π.Χ. σχετικά με τις διαπολιτισμικές πτυχές της φιλοξενίας εκδηλώσεων όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες, Παραολυμπιακοί Αγώνες, και Αγώνες της Κοινοπολιτείας. , ανάλογα με το αν μιλούσαμε για τη διαδικασία της τοποθέτησης των Αγώνων — ή την προβλεπόμενη έκβαση των Αγώνων.

Όταν συζητάμε για τη διαδικασία μιλήσαμε περισσότερο για τις πολιτιστικές διαφορές - πώς το πολιτιστικό προσανατολισμό του προσωπικού που εργάζεται στα παιχνίδια μπορεί να επηρεάσει το πώς το έργο παίρνει γίνει, ως παράδειγμα. Όταν συζητάμε για τα αποτελέσματα, μιλήσαμε περισσότερο για την πολιτιστική σύνδεση – πώς να φέρει τους ανθρώπους μαζί δημιουργεί ένα πνεύμα από τα κοινά χαρακτηριστικά που μιλά για την ουσία της εκδήλωσης. Ενώ αυτά τα θέματα συζήτησης μπορεί να φαίνεται σχεδόν αντιφατικό όταν αντιμετωπίζεται χωριστά, μαζί αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο σύνολο που διαπολιτισμική επικοινωνία φαίνεται να ενσαρκώνουν.

That discussion led me to think about Multiculturalism at 40 και αυτό που ζητώ ανθρώπους να κάνουν: γράφουν για την προσωπική εμπειρία παρατηρώντας πολιτισμική διαφορά στην καθημερινή τους ζωή. , I’ve occasionally had the feeling that multiculturalism in Canada is on that list of topics that people feel they “shouldn’t” talk about. Εγώ παραδέχομαι είχα στιγμές, όταν η έννοια της εστιάζουν στις διαφορές έχει με έκανε να αισθάνομαι άβολα. Αυτό που μας κάνει νευρικό?

Αν πάω πίσω στο βράδυ με Sietar π.Χ., υπάρχει κάτι στη δυαδικότητα της συνομιλίας που είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε. , and being in the world is one way to foster greater connection.  Perhaps in our everyday lives, αν και, φοβόμαστε ότι η διαδικασία της συζήτησης διαφορές δεν θα πρέπει να εκληφθεί ως υποστήριξη μιας αποτέλεσμα της μεγαλύτερης κατανόησης - ή θα αποσυνδεθεί από το.  If we can find more ways to keep  the discussion process and that intended outcome framed together perhaps we’ll grow more confident about the conversation as a whole. Και από τις ιστορίες που υποβάλλονται σε αυτό το έργο μέχρι τώρα βλέπω ότι υπάρχει ένα τέτοιο φάσμα της ανθρώπινης εμπειρίας που πρέπει να διερευνηθούν ότι είναι ποικιλοτρόπως στοχαστική, καταπληκτικός, χαρούμενος, πρόκληση, διασκεδαστικό και εμπνέει.