Мінулай ноччу я прыняў удзел у цікавай дыскусіі прадстаўлены Sietar да н.э. на міжкультурныя аспекты правядзення мерапрыемстваў, такіх як Алімпійскія гульні, Паралімпійскія гульні, і Гульняў Садружнасці. , у залежнасці ад таго, пра які мы казалі працэс надзявання гульні — або меркаваных выніках гульняў.

Пры абмеркаванні працэсу мы гаварылі больш аб культурных адрозненнях - як культурнай арыентацыі супрацоўнікаў, якія працуюць на Гульнях можа паўплываць на працу робіцца, У якасці прыкладу. Пры абмеркаванні вынікаў, Мы больш казалі пра культурнай сувязі – how bringing people together creates a spirit of commonality that speaks to the essence of the event. Хоць гэтыя тэмы размовы можа здацца амаль супярэчлівым, калі глядзець асобна, разам яны ўяўляюць вялікай цэлага, што міжкультурная камунікацыя выглядае ўвасобіць.

That discussion led me to think about Multiculturalism at 40 і што я прашу людзей рабіць: пісаць пра асабістым вопыце назірання культурных адрозненняў у іх паўсядзённым жыцці. , I’ve occasionally had the feeling that multiculturalism in Canada is on that list of topics that people feel they “shouldn’t” talk about. Я таксама прызнаю, у мяне былі моманты, калі паняцце упорам на адрозненні прымусіла мяне адчуваць сябе няёмка. Што прымушае нас нервавацца?

Калі я вярнуся да вечара з Sietar да н.э., ёсць нешта ў дваістасці, што размова, які важна разумець. , and being in the world is one way to foster greater connection.  Perhaps in our everyday lives, хоць, Мы асцерагаемся, што працэс абмеркавання адрозненняў не будзе ўспрымацца як падтрымка вынікам больш глыбокага разумення - ці будзе адключаны ад яго.  If we can find more ways to keep  the discussion process and that intended outcome framed together perhaps we’ll grow more confident about the conversation as a whole. І з апавяданняў прадстаўлены гэты праект да гэтага часу я бачу, ёсць такі дыяпазон чалавечага вопыту, каб вывучыць, што з'яўляецца розных ўдумлівы, дзіўны, радасны, складана, пацешны і натхняльны.